ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ( အပိုင္း-၈-)(ေအာင္မုိး၀င္း )

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ( အပိုင္း-၈-)(ေအာင္မုိး၀င္း )
by Maung Maung Wann on Sunday, 5 February 2012 at 04:40

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ( အပိုင္း-၈-) ကို ေရးေနရင္းက၊ ၿဖည့္စြက္ခ်က္ တခုကို ထည့္ေပးရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သေဘာေပါက္ခဲ့ႀကတယ္။ ဒီလိုထည့္ဖို႔ရာ အေႀကာင္းဖန္လာၿခင္းရဲ႕အဓိကအေႀကာင္းရင္းကေတာ့  ကိုမိုးသီးဇြန္ ဗဟိုေကာ္မတီ ရဲ႕ ၁၉၉၂ ( မတ္လ) မွာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့စာတေစာင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ စရိုက္လကၡဏ၊ ေၿပာဆိုေနမႈေတြ ေႀကာင့္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသား သမဂၢမွ ရဲေဘာ္မ်ား နဲ႔ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္လာသူမ်ား ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္လို႔ ေႀကြးေႀကာ္ေနတဲ့သူေတြဟာ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ႏွိပ္စက္ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရ၊ အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲ ဆိုတာ သိေစခ်င္လို႔ပါ။

စာရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာ တင္ၿပထားတဲ့ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ရဲ႕စာ ဟာ ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ အဓိကအခ်က္အလက္ လို႔ ေၿပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ေရွ႕ဆက္ရမဲ့ခရီး

က်ေနာ္နဲ႔ မေအးေအးစိုးဝင္း တို႔ႏွစ္ေယာက္ မေန႔ကမွ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ဖံုးစကားေၿပာၿဖစ္ႀကတယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္က ေဖ့ဘြတ္ေပၚ မွာသာ တေယာက္ေရးတာတေယာက္ ေဆြးေႏြးခဲ့ႀကေပမဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ခ်င္းအရ အဆက္အသြယ္မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြေႀကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႔တေတြ ဖံုးဆက္ၿဖစ္ႀကတယ္။  ေရွ႕ဆက္လုပ္ရမဲ့ အလုပ္ေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔ႀကားမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သြားခ်င္တာေႀကာင့္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာဆိုတိုင္ပင္ႀကၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈကိစၥကိုေဆြးေႏြးႀကတဲ့အခါမွာ အုပ္စုတိုက္ပြဲပံုစံအသြင္ကူးေၿပာင္းခ်င္တဲ့၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုးကြယ္မႈအစြန္းေရာက္တဲ့ သူေတြအားလံုးကို ေရွာင္ၿပီး က်ေနာ္တို႔က လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ အုပ္စုတိုက္ပြဲပံုစံနဲ႔ခ်ည္းကပ္တဲ့အရာမွန္သမွ်ဟာ အမွန္တရားကို မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေႀကာင့္ က်ေနာ္က မေအးေအးစိုးဝင္း ကို ကိုမိုးသီးဇြန္အေပၚ ထားတဲ့သေဘာထားေတြကို ေမးခဲ့ေတာ့ သူ႔အေၿဖက ရွင္းပါတယ္။ သူက အမွန္တရားဘက္ကပဲ ရပ္တည္မယ္၊ ဘယ္သူ႔လူမွ မဟုတ္ဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ရဲ႕ သေဘာထားေတြ၊ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကိုလည္း က်ေနာ့္ကို ရွင္းၿပပါတယ္။   မငယ္ (ခ) နန္းေအာင္ေထြးႀကည္နဲ႔လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေမးၿမန္းၿဖစ္ၿပန္တယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ ထုတ္ၿပေနတဲ့စာဟာ  မငယ္ ( နန္းေအာင္ေထြးႀကည္) ဆီက ရခဲ့တာလား။ ကိုယ့္အတြက္ အသက္ရႈေပါက္ရမဲ့စာတေစာင္ကို ထုတ္ေပးခဲ့ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာေႀကာင့္ သူက အခုလို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မဲ့တဲ့စကားေတြေၿပာေနသလဲ။ အစံုပါပဲ။ အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီးတဲ့အခါ က်မွ၊ ဒီအေႀကာင္းအရာေတြကို မိတ္ေဆြေတြ သိထားသင့္တယ္ ထင္လို႔ ေရးၿပလိုက္တာပါ။ မဟုတ္ရင္ သူကပဲ အမွန္တရားကို ခ်စ္သေယာင္ေယာင္၊ နစ္နာေနသူေတြဘက္ကပဲ ၿပတ္ၿပတ္သားသားရပ္တည္ေနသေယာင္ေယာင္ ႏွမ္းၿဖဴးဟန္ေဆာင္ေနမွာစိုးလို႕႔ပါ။

ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥအေပၚမွာ

၁၉၉၂ တံုးက ေၿမာက္ပိုင္းလူ႔သတ္မႈေတြအေပၚမွာ၊ ကိုႏိုင္ေအာင့္ အုပ္စုက ဘယ္လို၊ ကိုမိုးသီးအုပ္စုက ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ ဆိုတဲ့ ေႀကၿငာခ်က္ေတြဟာလည္း မၿဖစ္မေနဖတ္ရမွာၿဖစ္သလို၊ ဒီကေန႔လက္ရွိမွာ အဲ့ဒီလူေတြက ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈအေပၚမွာ  ဘယ္လို သေဘာထားတယ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ဘယ္လိုရိွတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ စာရြက္စာတမ္းေတြအားလံုးက က်ေနာ္တို႔လက္ထဲမွာ အကုန္ရိွၿပီးသားပါ။ ကိုေအာင္ထူး ရဲ႕ လက္မွတ္နဲ႔ထိုးထားတဲ့စာ၊ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ရဲ႕စာေတြအၿပင္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္ ရဲ႕ ဗဟိုအလုပ္မႈေဆာင္အဖြဲ႔ အမည္ေပးထားတဲ့စာေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ဖိုင္တြဲနဲ႔သိမ္းထားၿပီးသားပါ။ ေတာင္ပိုင္းမွာ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတာေႀကာင့္ ဝင္မပါခ်င္တာတပိုင္း၊ ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥကိုသာ အရင္ရွင္းခ်င္တာ တပိုင္းေႀကာင့္ အဲ့ဒီ အဆင့္ကို ထိကို မထိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ တို႔ ဘက္က ၁၉၉၂ တံုးက စာကို ထုတ္ၿပေနတာေႀကာင့္ ႀကားၿဖတ္ရွင္းၿပရမဲ့အဆင့္ ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ကိုမိုးသီးဇြန္၊ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ နဲ႔ ကိုထိန္လင္း

၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ တေယာက္၊ ထိုင္းကို ၿပန္ေတာ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ နဲ႔ ထိုင္းနယ္စပ္က ဒီမုိကေရစီေရးလႈပ္ရွားသူ တခ်ိဳ႕ နဲ႔ ဆံုခဲ့ပါတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ကုိယ္တိုင္ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္တည္းခိုတဲ့ေနရာကို လိုက္ခဲ့ၿပီး “ ဟာ ဟုတ္တယ္၊ ဒီေကာင္ေတြ ရက္စက္လြန္းတယ္။ ဒီ ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥကို ေဖၚထုတ္ရမယ္” လို႔ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ေၿပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ အုပ္စု ရတဲ့ ၁၉၉၂ စတိတ္မန္႔ဆိုတာ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္က ရတာလား။ ( ဒါမွမဟုတ္) ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ရဲ႕ သုေသသန႒ာနႀကီးက ရတာလား။ ကာယကံရွင္ေတြ အသိႀကဆံုးပါ။ ကိုေအာင္ႏိုင္ဦးက ေ႒းႏုိင္ ဘယ္လို အသတ္ခံခဲ့ရတယ္ဆိုတာေတြေတာင္ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကို ရွင္းၿပခဲ့တာမို႔လား။ ကိုထိန္လင္း တေယာက္ ထိိုင္းကို ပန္းခ်ီၿပပြဲသြားတဲ့အခါမွာလည္း၊ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔အုပ္စုက ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥကို ေဖၚထုတ္ဖြင္႔ ခ်ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ေသးတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီလို အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္ေၿပာခဲ့တဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ဟာ ကိုထိန္လင္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥကို စတင္ေရးလာ ကတည္းက ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ လိုက္ကန္႔ကြက္ခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကို ဒီကိစၥေတြထဲမွာ မပါဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ “ေရးသားေနတဲ့ သူေတြဟာ ရန္သူအႀကိဳက္လိုက္လုပ္ေနတယ္။” “ ABSDF ကို တိုက္ခိုက္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ ဝါဒၿဖန္႔ခ်ီေရးေတြအၿပင္၊ “ကာယကံရွင္ေတြက မေရးပဲ ဘာလို႔ မေအးတို႔က ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနတာလဲ” ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးေတြ ကိုလည္း မေအးေအးစိုးဝင္းကို ေၿပာခဲ့တယ္ လို႔ သိရပါတယ္။

တိုင္းၿပည္ရဲ႕ရန္သူဆိုတာ ဘယ္သူလဲ

တိုင္းၿပည္ရဲ႕ ရန္သူဆိုတာ အာဏာရွင္ၿဖစ္တဲ့ ေနဝင္း၊ သန္းေရႊ စစ္အုပ္စုတင္ေခၚဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔လိုပဲ အာဏာရူး၊ ေနရာရူး ၿပီး ကိုယ္ေခါင္းေဆာင္မၿဖစ္ရင္ က်န္တဲ့သူေတြကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ သေဘာထားေသးသိမ္သူ အားလံုးကို ဆိုလိုၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ရူးရင္းရူးရင္းနဲ႔ ဘယ္သူေတြ ေၿမာင္းထဲေရာက္ကုန္ႀကၿပီလဲ။ အေမရိကားေက်ာင္းသား အစည္းအေဝးတခ်ိဳ႕မွာ “ၿပည္တြင္းၿပန္ဝင္ဖို႔အတြက္ က်ေနာ့ကို ကိုယ္စားလွယ္ေပးႀကပါခင္ဗ်ား” လို႔ေတာင္းေနရတဲ့အဆင့္ကို ဘယ္သူေတြေရာက္ကုန္ႀကၿပီလဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ ၿပန္သံုးသပ္ေစ ခ်င္ပါတယ္။

ကာယကံရွင္ ဆိုတာဘယ္သူလဲ

ကာယကံရွင္ဆိုတာ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္လာသူေတြနဲ႔ အသတ္ခံရသူေတြကိုမွ ကာယကံရွင္လို႔ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ ဗကသ ( အထက္ဗမာၿပည္) ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း၊ သူတို႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ ရန္သူ႔သူလွ်ိဳမဟုတ္ေႀကာင္း ၿပတ္ၿပတ္သားသား ရပ္တည္ၿငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔လုပ္တဲ့အခါတိုင္း ကိုယ့္ရဲ႕ရဲေဘာ္ေတြဘက္က တာဝန္ယူ ရပ္တည္ေလ့ရိွပါတယ္။ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္ေလ့မရိွပါဘူး။ ဒါမွာလည္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ရိွတယ္ေခၚမွာပါ။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ နဲ႔ စိုးဝင္းသန္းဟာ ဗကသ ေခါင္းေဆာင္ေတြၿဖစ္တဲ့အတြက္ ဗကသ ရဲေဘာ္ေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ သမိုင္းေရးဆိုင္ရာ ကိစၥေတြကို တာဝန္ယူ ရပ္တည္သြားႀကမွာပါ။ ကိုမိုးသီးဇြန္ဘဝမွာ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တဲ့ လူေတြအေပၚ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ရိွခဲ့ပါသလား။ မိုးထဲေလထဲမွာ ခ်ေႀကြးပစ္ခဲ့အၿဖစ္မ်ိဳးဘယ္ႏွစ္ခါ လုပ္ခဲ့ပါသလဲ။ ကိုေဇာ္ထြန္း ( ေဆးတကၠသိုလ္) ဘယ္လုိေသခဲ့ပါသလဲ။ ေၿမာက္ပိုင္းကိုေရာက္သြားတဲ့ ေတာင္ပိုင္းက ABSDF ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕လံုၿခံဳေရးကိုေရာ တာဝန္ယူခဲ့ဘူးပါရဲ႕လား။ ထပ္ၿပီးေၿပာလိုက္ပါမယ္။ ေၿမာက္ပိုင္းအစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈဟာ အမ်ိဳးသားေရးပါ။ မတရားမႈကို ဆန္႔က်င္သူ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ရိွသူအားလံုး ပါဝင္ပိုင္ခြင့္ရိွပါတယ္။

ေအာင္ပြဲကို ရၿပီဆိုပဲ

ကိုမိုးသီးဇြန္ ရဲ႕ နီးစပ္တဲ့သူတေယာက္က ဆိုပါတယ္။ “ ဒီမိုကေရစီ ေအာင္ပြဲရခါနီးခါမွ ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈအပုပ္ေတြကို ေဖၚေနႀကတယ္” တဲ့။ ေနစမ္းပါအံုး။ “ေအာင္ပြဲရခါနီးၿပီ” ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ “၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒေအာက္ အားလံုးဒူးေထာက္ေရး” ဆိုတဲ့စကား ကြဲၿပားေအာင္လုပ္ဖုိ႕႔လိုပါလိမ့္မယ္။ လူငယ္ေတြကို မီးရိႈ႕ခိုင္း၊ ခဲနဲ႔ေပါက္ခိုင္း မင္းမဲ့စရိုက္လံႈ႕ေဆာ္မႈေတြေၿပာၿပီး၊ ၿပည္တြင္းကို ၿပန္ဝင္ဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္လို အလုပ္မ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ မလုပ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ေႀကြးေႀကာ္သံေတြ ရမ္းရမ္းကားကားေၿပာၿပီး ေမ့ေပ်ာက္လြယ္၊ ဒူးေထာက္လြယ္တဲ့သူေတြ၊ မဟုတ္ခဲ့တာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

ဗကသ ( အထက္ဗမာၿပည္) အေပၚ သေဘာထား

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ထိုင္းနယ္စပ္ကို ေရာက္ခါစ ၁၉၉၈ ေလာက္မွာထိ ကိုမိုးသီးဇြန္ဟာ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢ ( အထက္ဗမာၿပည္) ညီလာခံေတြကို ခါးခါးသီးသီး ၿငင္းပယ္ေလ့ရိွပါတယ္။ သူပါခဲ့တဲ့ ႀသဂတ္စ္ (၂၈) ဗကသ ေလာက္ကိုသာ သမိုင္းလို႔ထင္ၿပီး က်န္တဲ့ ဗကသ သမိုင္းေတြကို “ ဘယ္သူ႔ကို ကိုယ္စားၿပဳလို႔လဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြထုတ္ၿပီး သူမ်ားေတြရဲ႕ သမိုင္းကို အထင္ေသးသူၿဖစ္တယ္။ လက္မခံသူၿဖစ္တယ္။  ဗကသ၊ လူ႔ေဘာင္သစ္၊ ABSDF စတဲ့အဖြဲ႔ေတြအားလံုးကို သူတေယာက္တည္းပဲ ပိုင္ဆိုင္သေယာင္ေယာင္ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ မင္းမူခ်င္သူတေယာက္ၿဖစ္တယ္။  ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ မႏၱေလးမွာ ထင္ရွားတဲ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္လို႔ သိခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ( အထက္ဗမာၿပည္) ရဲ႕ ညီလာခံကိုလည္း သိေနသင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေၿပာတဲ့ ဗကသ သမိုင္း ဟုတ္မဟုတ္ လက္ရိွအသက္ထင္ရွားရိွေနတဲ့ ကိုကိုႀကီး၊ ကိုၿပံဳးခ်ိဳ တို႔ကို ေမးလိုက္ပါ။ ဒါေႀကာင့္ ၁၉၉၂ မွာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ အုပ္စုရဲ႕ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသ လူသတ္မႈအေပၚ သေဘာထားကို ေႀကၿငာခ်က္ကို ဖတ္ၿပီး လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြေရာက္လာပါတယ္။ ဗဟိုေကာ္မတီရဲ႕သေဘာထားကေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ဘာမွ မွတ္ခ်က္မေပးခ်င္ပါ။ ဗဟိုေကာ္မတီထဲမွာ က်ေနာ္တို႔အေပၚ သေဘာထားမွန္တဲ့သူေတြ ရိွေနလို႔ပါ။    ဒါေပမဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ရဲ႕ စရိုက္လကၡဏာကေတာ့ ေႀကၿငာခ်က္နဲ႔ကြာဟေနပါတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ဟာ ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈကို တကယ္ရႈတ္ခ်ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရိွတယ္ဆိုရင္ ဘာၿဖစ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာ ခံစားခဲ့ရသူေတြဘက္က ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ တစက္မွ မရိွခဲ့တာလဲ။ ဘာလို႔ အၿဖစ္မွန္ေရးသားေနသူေတြကို နည္းေပါင္းစံုလိုက္ တိုက္ခိုက္ေနတာလဲ။ ဘာကို ေႀကာက္ေနတာလဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ကိုေ႒းႏိုင္ အသတ္ခံရတဲ့ အမႈဟာ ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥ နဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတာေႀကာင့္ သူ႔ဆီကို အမႈပတ္လာမွာ စိုးလို႔ လို႔ ဆိုႀကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အုပ္စုမွာေတာ့ အဲ့ဒီထက္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ စာတေစာင္ရိွေနပါတယ္။ ဒီစာတေစာင္ နဲ႔ ၁၉၉၂ ဗဟိုေကာ္မတီက ထုတ္ေဝတဲ့ သေဘာထားေႀကၿငာခ်က္ကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ဖတ္လို႔ရႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။

ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ရဲ႕စာ

တကယ္ေတာ့ ဒီစာကို အၿပင္မွာထုတ္ၿပဖို႔ စိတ္ကူးတစက္မွ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္က ကိုသန္းဝင္းရဲ႕စာကို တုန္႔ၿပန္ခဲ့တဲ့အခါ က်ေနာ့ဆီကို ( cc) တြဲၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္က စည္းထားပါတယ္။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေရးယံုႀကည္လို႔ ေပးတဲ့စာ ကို ထုတ္ၿပေလ့မရိွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုသန္းဝင္း က အဲ့ဒီစာကို ထုတ္ေဖၚေၿပာခဲ့ၿပီး ၿဖစ္သလို၊ ကိုမိုးသီးဇြန္ ရဲ႕ ေႀကာက္လန္႔တႀကား လိုက္လံတားဆီးခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို သံသယၿဖစ္ခဲ့လို႔ ဒီစာကိုထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတဲ့ စာေႀကာင္းကို လိုင္းတားေပးထားပါတယ္။

ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင့္ ရဲ႕ စာအရဆိုရင္ေတာ့ “ ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈကို အမိန္႔ေပးသူဟာ ကိုမိုးသီးၿဖစ္ပါတယ္” တဲ့။ ကိုသန္းဝင္းနဲ႔ အၿပန္အလွန္ေရးတဲ့စာ အဆံုးသတ္ခါနီးမွာ ေဟာ့သလိုေရးထားပါတယ္။

“အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ မကြဲခင္မွာ ရန္သူ႔သူလွ်ိဳေတြကို သတ္ဖို႔ ကိုမိုးသီးက ခြင့္ၿပဳခဲ့တာကို မင္းသိသလား။ စာရြက္စာတမ္းေတြအားလံုးကို ငါတုိ႔ သိမ္းထားပါတယ္”

Do you know that Ko Moe Thee gave the permission to execute the spys in northern before the split? We have kept all documents.

ကိုႏိုင္ေအာင္ရဲ႕စာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂) ႏွစ္ ၂၀၁၀ ေဖေဖၚဝါရီလ (၁၀) ရက္ေန႕က ေရးသားခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာလတံုးက ကုိသန္းဝင္းဟာ ကိုမိုးသီးနဲ႔ ကိုႏိုင္ေအာင္ဆီကို အိပ္ဖြင့္ေပးစာေတြေရးေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ သူတို႔ၿဖစ္ေနတဲ့ကိစၥက က်ေနာ္နဲ႔ဘာမွ မပတ္သက္ပါဘူး။  ဒါေပမဲ့ ေၿမာက္ပိုင္း ကိစၥေတြပါလာတိုင္း က်ေနာ္နဲ႔သက္ဆိုင္မယ္ ထင္လို႔ ကိုႏိုင္ေအာင္က က်ေနာ့္ကို စာတြဲပို႔ေပးလိုက္တယ္ လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥေတြကို က်ေနာ္နဲ႔ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေၿပာၿဖစ္ႀကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အၿမင္ေတြတူသည္ၿဖစ္ေစ၊ မတူသည္ၿဖစ္ေစ၊ ေဆြးေႏြးခဲ့ႀကပါတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ကေတာ့ ၁၉၉၈ ကာလ၊ ထိုင္းနယ္စပ္မွာကတည္းက ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈအေႀကာင္းစကားစတိုင္း အေၿပာမခံခဲ့ပါ။ ဒါဟာ က်ေနာ္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝၿဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ကိစၥေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြကေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြကသာ ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးႀကပါလိမ့္မယ္။ ဒီအေပၚမွာ က်ေနာ့သေဘာထား ဘာမွ မေပးခ်င္ပါ။ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ရဲ႕စာကို တြဲၿပီး တင္ၿပလိုက္ပါတယ္။

— On Wed, 2/10/10, Naing Aung <dna_freeburma> wrote:</dna_freeburma>

From: Naing Aung dna_freeburma@yahoo.com

Subject: Re: Open Letter to Moe Thee Zun and Naing Aung [1 Attachment]

To: “Aung Moe Win” <aung_m_win>, “Than Win” <thanwin.yakatha></thanwin.yakatha></aung_m_win>

Date: Wednesday, February 10, 2010, 10:34 PM

Dear Ko Than Win,

If it is true that you are writing letters attacking Ko Moe Thee and me and started to involve in non-sense and time wasting wrangling, here is my first and last response.

First of all, I don’t usually reply those letters written by those based on their self claimed status and out of frustration. But I don’t want the ordinary people to hate more and more of 88 generation over your furious over you are wrong and I am right, clean and clever.

If Moe Thee claimed the social event as political one, please talk to Ko Moe Thee. I criticized him face to face, I don’t attack in front of the people who don’t need to know.

Secondly, if you want to talk about history of ABSDF, please remember what you have done to ABSDF. Don’t you know that there are thousand of ABSDF will point the fingers on you during your administration.

Thirdly, most of decisions of ABSDF were made by committee, I never acted alone like you did. But I take the responsibility as chair of ABSDF whether I agreed the decision or not. I still do.

Fourthly, I am not saying I am right all the time, people has rights and wrongs. It is important to learn and correct. Whether you like it or not, I am still working for the movement.

People like you who left ABSDF cannot tell that I have destroyed ABSDF. How many members left when I assumed Chairmanship?

You are the one who supported ko Moe Thee after the split even knowing what ko Moe Thee’s behavior as you mentioned.

Do you know that Ko Moe Thee gave the permission to execute the spys in northern before the split? We have kept all documents. In one day, those will be explained to family but during the movement time, I have only one enemy.

So i want you to get matured. Please swallow your personal guilty feeling and support in best way you can.

If you don’t satisfy on what the people in the movement doing, please do some constructive and positive works. Nobody can stop you if you are doing good.

Please don’t make the ordinary people to hate your revolution more than you did.

Please don’t post this email without my authority.

best,

DNA

By Htein Lin

http://www.facebook.com/notes/maung-maung-wann/%E1%80%B1%E1%81%BF%E1%80%99%E1%80%AC%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%95%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%92%E1%80%9E%E1%80%99%E1%80%BD-%E1%80%A1%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%90%E1%80%BC%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%B6%E1%80%99%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B8-%E1%80%A1%E1%80%95%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8-%E1%81%88-%E1%80%B1%E1%80%A1%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%B8%E1%81%80%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8-/321070484601357

ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွပ္ႏံွမႈေတြကို ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ႏိုင္ငံ ျခားရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈကုမၺဏီေတြကို ၈ ႏွစ္တိုင္အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ ျပဳမည္

ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံ၊ ဒါဗို႔စ္ မွာ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ကမာၻစီးပြားေရး ညီလာခံ မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွပ္ႏံွမႈေတြကို ဆဲြေဆာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈ ကုမၺဏီေတြကို ၈ ႏွစ္တိုင္အခြန္ေကာက္ခံမႈ ျပဳလုပ္သြားမွာ မပာုတ္ဘူးလို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္လာ တာနဲ႔အတူ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈေတြ လုပ္ဖို႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြက စိတ္ဝင္စားေနၾကေၾကာင္း၊စက္မႈဝန္ႀကီး ဦစုိးသိန္းက ကမာၻစီပြားေရး ညီလာခံမွာ သတင္းေထာက္ေတြကို ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဆက္လက္ၿပီး ယင္းကဘဲ လာမဲ့ႏွစ္မွာ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ၆ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္မႈရိွလာမယ္လို႔ ေမ်ွာ္လင့္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာပာာ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွ ပ္ႏွံ ေတြ ဆဲြေဆာင္ႏိုင္မဲ့ ေနရာတခုျဖစ္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
“အခု ကြ်န္ေတာ္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံ အႀကီးအကဲေတြတင္ မကဘူး စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္ေတြလည္းပါတယ္။ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံ မွာျဖစ္ႏိုင္တဲ့ တိုးတက္မႈေတြ၊ ေနာက္ၿပီး အိႏိၵယနဲ႔ တရုတ္ႏိုင္ငံၾကားမွာရိွတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ႏိုင္ငံရဲ့ အေရးပါတဲ့တည္ရိွမႈေတြကို ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံု ေတြအမ်ားအျပားရိွတဲ့အေၾကာင္း၊ ပင္လယ္ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ဖို႔ ငါးဖမ္း ႏိုင္တဲ့ အက်ယ္အဝန္း ရိွတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပာာအဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္တဲ့ အတြက္ အေရာင္းအဝယ္လုုပ္ရာမွာ အဆင္ေျပမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္” လို႔ ဝန္ႀကီးဦးစီုးသိန္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

“အခုဆို အစိုးရက ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈေတြ ဆဲြေဆာင္ဖို႔ အေျခခံဥပေဒ ေတြကိုေရးဆဲြေနပါတယ္။ အခုလည္း ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈ ဥပေဒေတြရိွပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ လက္ရိွဥပေဒပာာ နည္းအငယ္ တင္းက်ပ္မႈေတြရိွတာေၾကာင့္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသား ကြ်မ္းက်င္ပညာရိွေတြကို ေခၚယူၿပီး ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈ ဥပေဒေတြ ကိုေရးဆဲြေနပါတယ္။ ဒါမွကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံပာာ တျခားအိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြထက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈေတြ ဆဲြေဆာင္မႈရိွေအာင္လို႔ပါလို႔ ”ရထားပို႔ေဆာင္ေရး ဒုတိယဝန္ႀကီး ဦးလြင္ေအာင္က ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

“ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈ ကုမၺဏီေတြအတြက္ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ကို ရွစ္ႏွစ္အထိ ေပးသြားမွာပါ။ တကယ္လို႔ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံတဲ့ ကုမၺဏီပာာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ အက်ဳိးရိွမယ္ဆိုရင္ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ကို ထပ္တိုးေပးသြားဖို႔ ရိွပါတယ္။ အခုဆိုအဲဒီ ဥပေဒၾကမ္းကိုေရးဆဲြ ေနၿပီး လာမယ့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ အတည္ျပဳမွာ ျဖစ္ပါတယ္”လို႔ ဦးလြင္ေအာင္က ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဘရပ္စ္ဆဲမွာ သံတမန္မ်ားရဲ့အဆိုအရ ေတာ့ အီးယူကျမန္မာအေပၚ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြကို လာမဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီလထဲမွာ ျပန္လည္ဖြင့္ဖို႔ရိွေနတယ္လို႔ လည္း သတင္းမ်ားထြက္ေနပါတယ္။

http://www.myanmarnewshub.com/?p=9898

mmnewshub

RFE :AFP/ac

**

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသ မွ အရိုးတြန္သံမ်ား (အပိုင္း-၆-) (ေအာင္မုိး၀င္း)

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသ မွ အရိုးတြန္သံမ်ား (အပိုင္း-၆-) (ေအာင္မုိး၀င္း)
by Maung Maung Wann on Sunday, 22 January 2012 at 05:46

( အာဏာ႐ူးလူသတ္သမားေခါင္းေဆာင္ ( ၈၈’ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အတု ) ABSDF Ronail Dr ေအာင္ႏိုင္ ( ဝဲ ) ႏွင့္ အသတ္မခံရမွီခ်ဳပ္ေႏွာင္ျပီးျငင္းပမ္းႏိွပ္စက္ခံေနရေသာ ABSDF  ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္သားအခ်ိဳ့၏ဓာတ္ပံု။)

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ကို တင္ၿပခဲ့တာ အပိုင္း (-၆-) ကုိေရာက္ရိ္ွလာခဲ့တယ္။ ဒုတိယအဆင့္ ကို ေရာက္လာၿပီ လို႔  ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒီ အဆင့္မွာ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြ နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ရသူေတြကို ေလးေလးနက္နက္ တိုက္တြန္း ခ်င္တာ ေလးတခုရိွပါတယ္။ က်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လိပ္ၿပာဝိညာဥ္ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕႔ ဒဏ္ရာေတြကို သိကၡာရိွရိွ ကာကြယ္ခုခံေသာအားၿဖင့္၊ ကာယကံရွင္ေတြဟာ သတၱိရိွရိွ၊ ေၿဗာင္ထြက္ေဆြးေႏြး ႀကပါ။ တေယာက္ခ်င္း ဆီၿဖစ္ၿဖစ္၊ အုပ္စုလိုက္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာတမ္းေတြကို တင္ႀကဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ သူမ်ားေရးတဲ့ေဆာင္းပါးေတြမွာ မွတ္ခ်က္ဝင္ေပးတာမ်ိဳးေတြ၊ ပေဟဋိ ပုစၦာတပုဒ္တြက္ သလိုမ်ိဳး ေမးခြန္းထုတ္ေနတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ ၿပဇာတ္ထဲက ဒဏ္ရာအနာတရမင္းသားတေယာက္ ကိုယ့္ရဲ႕ေႀကကြဲမႈကို အယားေၿဖ တေယာထိုး ငိုေႀကြးေနတာမ်ိဳးေတြကို ရပ္သင့္ပါၿပီ။ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကိုယ့္ဘာသာ သစၥာရိွဖို႔လိုပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္၊ ဗကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြၿဖစ္တဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ေၿမာက္ပိုင္း ဥကၠ႒) ၊ ရဲေဘာ္စိုးဝင္းသန္း နဲ႔ က်ဆံုးခဲ့ေသာ အၿပစ္မဲ့ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကိုယ့္ရဲ႕ယံုႀကည္မႈကို ရိုးသားသန္႔စင္စြာ သတၱိရိွရိွ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္နဲ႔ တၿခားရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဆက္လက္ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္သြားပါမယ္။ မရွင္းမလင္းလုပ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕အသံေတြ တစံုတရာမွ ရိွမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ တိတိက်က်ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြက သူရဲေဘာ ေႀကာင္စြာ ဆက္လက္ ၿငိမ္သက္ေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္သတိေပးလိုက္ပါရေစ။ တတိယအဆင့္မွာ မုန္တိုင္း ကို ပို ၿဖတ္ႀကရပါလိမ့္မယ္။ ပိုၿပီးအရွက္တကြဲအက်ိဳးနဲမဲ့ၿဖစ္ရပ္ေတြကို ႀကံဳေတြ႕ႀကရပါလိမ့္မယ္။

မေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရဲ႕ အသံ

“ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ရဲ႕ အသံကို ႀကားရတိုင္း ပါေဂ်ာင္စခန္းမွာ ညွင္းဆဲ ႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အသံေတြကို ႀကားေနရတယ္၊ သူ႔အသံမွာ မေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရဲ႕ အခိုးအေငြ႕ေတြ ရိုက္ခပ္ေနတယ္” လို႔ အသက္မေသပဲ ၿပည္တြင္းကို ၿပန္ေရာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက ရင္ဖြင့္ၿပေလ့ရိွႀကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ဆိုတဲ့သူဟာ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ (၂၀) ေလာက္က ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ မတရားသၿဖင့္ စြပ္စြဲ သတ္ၿဖတ္ ခဲ့တဲ့ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈေတြကို လူေတြေမ့ေပ်ာက္ေလာက္ၿပီ လို႔ ထင္ေနသလားမသိပါဘူး။  အသံလႊင့္႒ာနေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခါတိုင္း လူတတ္ႀကီး လုပ္ၿပီး သတိလက္လြတ္ ေၿပာဆိုေလ့ရိွတယ္။                သူ႔ရဲ႕ အင္တာဗ်ဳးတခုကေတာ့ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ဒဏ္ရာအနာတရၿဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြအားလံုးကို မီးေတာက္ေလာင္၊ ေဒါသထြက္ေစခဲ့တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ၊ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ လူသတ္သမား သံေခ်ာင္းတေယာက္ စစ္အစိုးရဆီကုိ လက္နက္ခ်ၿပီး ဝင္သြားတဲ့အခါ စစ္အစိုးရက သံေခ်ာင္းရဲ႕ လူသတ္မႈ၊ ရာဇဝတ္မႈေတြအတြက္ ေသဒဏ္ (၅) ခါ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ကို ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး၊ အင္တာဗ်ဳးုလုပ္သူက ေမးခြန္းတခု ေမးတဲ့အခါ၊ သူက လူတတ္လုပ္ၿပီး၊ “ ABSDF မွာ ရန္သူ႔သူလွ်ိဳ လို႔ ယူဆသူအားလံုးကို သတ္ပစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ မူ ရိွတယ္” လို႔ ေၿဖႀကားခဲ့တယ္။ အထဲမွာ နားေထာင္လိုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက သူ႔ရဲ႕အေမးအေၿဖကို နားေထာင္ၿပီး ပါေဂ်ာင္ေဒသဆီက မခ်မဆန္႔အန္ထြက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေအာ္သံေတြကို နာနာက်င္က်င္ ခံစားလိုက္ႀကတယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ဆိုတဲ့သူက လူသတ္မႈကို မိန္ရည္ရွက္ရည္ေထာက္ခံ ေၿပာဆိုေနတံုးပါလား ဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္လိုက္ႀကတယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္က ဘာလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွားကမၻာမွာ ကိုယ့္ဘာသာလိမ္ခ်င္ေနရတာလဲ။ တကယ္ဆို ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ မႏၱေလးကတည္းက ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ ခဲ့တဲ့သူၿဖစ္သလို၊ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ေႀကာင္း သက္ေသၿပခဲ့တဲ့ၿဖစ္ရပ္ေတြကိုလည္း ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးတယ္မို႔လား။

ရန္သူ႔သူလွ်ိဳေတြဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို ၿဖိဳခြဲဖို႔အတြက္ အဆိပ္ေတြ ခိုးယူလာခဲ့ပါတယ္ လို႔ စြပ္စြဲခဲ့တယ္။ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္တယ္။ အဆိပ္ရွာမေတြ႕ေတာ့ လက္ၿဖတ္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို မီးရိႈွႈ႕တယ္။ ရက္စက္မႈေပါင္းစံုက်ဴးလြန္ခဲ့ၿပီး ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခဲ့ႀကတယ္။ ABSDF (NB) စစ္ေႀကာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြထံမွာ ၊ ရွာမေတြ႕ခဲ့တဲ့ အဆိပ္ေတြက သတင္းေထာက္ေတြေရွ႕မွာလည္း ေရာက္ေရာ့ ဘာေႀကာင့္ အရံသင့္ထုတ္ၿပထားတဲ့ သက္ေသခံ ပစၥည္းေတြၿဖစ္ေနရတာလဲ။ တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ႀကေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ကိုယ့္ရွဴးကိုယ္ပတ္မဲ့ ေထာက္ကြက္ေတြၿဖစ္လာခဲ့ၿပန္တယ္။

သက္ေသၿပခ်က္ေတြ ရိွခဲ့ေပမဲ့

တကယ္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ေႀကာင္း သက္ေသၿပခဲ့ ႀကတဲ့ ရဲေမ၊ ရဲေဘာ္ေတြရိွႀကပါတယ္။ ဒီ အထဲက အထင္ရွားဆံုး သက္ေသၿပပါဆိုရင္ ရဲေမ “သင္းသင္းညီ” ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ၿဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဝင္းက သူတို႔ဖမ္းထားတဲ့ ရဲေမေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးဟုတ္ဟုတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေမးႏိုင္ဖို႔အတြက္၊ “သင္းသင္းညီ” ဆိုတဲ့ ရဲေမေလး ကိုလည္း ဖမ္းဆီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး၊ သူတို႔ဖမ္းထားတဲ့ “ ရန္သူ႔ေထာက္လွမ္းေရး” လို႔ စြပ္စြဲခံရသူေတြအထဲကို ထည့္ထားေပးလိုက္တယ္။ “သင္းသင္း” လည္း အဖမ္းခံရတဲ့သူေတြနဲ႔ ရက္အေတာ္ႀကာ၊ အတူသြားေနလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ “သူတို႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ မဟုတ္ဘူး။ စစ္အစိုးရကို တကယ္ဆန္႔က်င္ဖို႔ လက္နက္ကိုင္နယ္ေၿမထဲကို ထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသား၊သူ အစစ္အမွန္ေတြၿဖစ္တယ္” လို႔ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ မ်ိဳးဝင္း ဆီကို ရွင္းၿပခဲ့တယ္။ မ်ိဳးဝင္း ဆိုတဲ့ေကာင္က “ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတဲ့ အေၿဖကို မလိုခ်င္ဘူး။ “ သူတို႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြၿဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ အေၿဖကိုသာ လိုခ်င္သူၿဖစ္ေတာ့၊ “သင္းသင္းညီ”  ရဲ႕ စကားကို လက္မခံဘူး။  “သင္းသင္း” လည္း ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔အတူေရာၿပီး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပမ္းခံခဲ့ရတယ္။

အရိပ္ေတြလိုက္လာၿပီ

ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္က ၂၀၀၈ မတိုင္ခင္မွာ လန္ဒန္ၿမိဳ႕က ဘီဘီစီၿမန္မာပိုင္းဆီကို အၿမဲတမ္းဝန္ထမ္းအၿဖစ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ အသံကို ႀကားတိုင္း ငရဲက်ေနသလို ခံစားေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ကလည္း ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ကို တခုခု ၿပန္တုန္႔ၿပန္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။ ေအာ္စေႀတရီးယားမွာ အေၿခခ်ေနတဲ့ “နန္းေအာင္ေထြးႀကည္” က ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း ႒ာနမွဴး၊ ေဒၚတင္ထားေဆြကို ဖံုးဆက္ၿပီးေၿပာတယ္။ “ အန္တီ တို႔ ဘီဘီစီ ႒ာန က သတင္းေထာက္ေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေၿမာက္ပိုင္း မွာ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြကို မႀကားမိဘူးလား။ ကိုေအာင္ႏုိင္ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အရာေတြအေႀကာင္း ၿပန္စံုစမ္းသင့္တယ္။ သတင္းေထာက္ဆိုတာ ဘက္မလိုက္ဘူး လို႔ ေသခ်ာရင္ ဒီကိစၥကို အေလးအနက္ထားသင့္တယ္- ဘာညာ ဆိုတာေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေဆြးေႏြးတယ္။ ေဒၚတင္ထားေဆြက “  ကိုေအာင္ႏိုင္ နဲ႔ ပတ္သက္ လို႔ ဘယ္သူမွ ေစာတက မတက္ပါဘူး။ မငယ္ တေယာက္တည္း တက္လို႔လည္း သူ႔႕ကို ရာထူးခန္႔ထားရာကေန ဖယ္ပစ္ဖို႔ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး  ” ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး တုန္႔ၿပန္တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကလည္း “ ဒါဆိုလည္း ရပါတယ္ အန္တီ” ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္တဆင့္  တက္လိုက္ တယ္။ ၿပည္တြင္းက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ တိုင္စာေတြ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း႒ာဆီကို ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမန္မာပိုင္း႒ာနမွဴး ေဒၚတင္ထားေဆြက ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ အေပၚ အေရးယူမႈလုပ္ဖို႔ မစတင္ေသးပဲ                   “ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ” ဆိုတဲ့ စိတ္အေႏွာက္အရွက္ၿဖစ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္လာတယ္။ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း ႒ာနဆီမွာ ပို႔ထားတဲ့ တိုင္စာေတြအားလံုးကို ေနာက္ထပ္ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ဆီ ထပ္ပို႔လိုက္တယ္။ ဘီဘီစီ ႒ာန ရဲ႕ ဒါရိုက္တာ ဆီကို ၿဖစ္တယ္။ ဘီဘီစီ သတင္း႒ာနရဲ႕ ဒါရိုက္တာက၊ ၿမန္မာပိုင္း႒ာနမွဴး ေဒၚတင္ထားေဆြကို ေခၚၿပီး ေမးၿမန္းခံရေတာ့မွ၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ တေယာက္လည္း ဘီဘီစီ ႒ာန ကို စြန္႔ခြာလိုက္ရေတာ့တယ္။  အံ့ႀသဖို႔ေကာင္းတာက ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕ထြက္ခ်က္ေတြ၊ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသရဲ႕ သတ္ၿဖတ္မႈေတြအေႀကာင္းေတြကို စာတမ္းေတြေရးသားေပးပို႔ခဲ့ေပမဲ့၊ ၂၀၈ ေနာက္ပိုင္းမွာထိ၊ ဘီဘီစီ က  ဦးေမာင္ေမာင္သန္း လို ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ကို အင္တာဗ်ဳးလုပ္ေနဆဲပဲၿဖစ္တယ္။ စာတမ္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မဖတ္တာလား။ ႒ာနမွဴးဆီက မဖတ္ရတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မတရားသၿဖင့္ သတ္ၿဖတ္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာ စိတ္မရိွတာလား ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြမွ သိလိမ့္မယ္။

သတင္းသမားေတြရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္အတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာ ပဲ လို႔ ေၿပာယံုမွတပါး ဘာမွ မရိွပါ။

ဘီဘီစီ- ၿမန္မာပိုင္း ဆီကို စာပို႔ခဲ့တဲ့ သင္းသင္းညီ ရဲ႕ လက္ေရးမူ ကို ပူးတြဲတင္ၿပေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမ ေရးခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြက ေအာက္ပါအတိုင္းၿဖစ္ပါတယ္။

၁၈ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၈

သို႔

က်မနာမည္ သင္းသင္းပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလက ABSDF ( NB) ရဲ႕ အဖြဲ႔ဝင္တဦးပါ။ BBC ၿမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္ ႒ာနမွ ကိုေအာင္ႏိုင္ အား အၿမဲတမ္း ဝန္ထမ္းအၿဖစ္ ခန္႔အပ္ၿခင္းကို ၿပန္လည္ စဥ္းစားေစလိုပါသည္။

ကိုေအာင္ႏိုင္ သည္ ABSDF ( NB ) တြင္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး အေနၿဖင့္ တာဝန္ယူစဥ္ကာလတြင္၊ ၿဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ၿပႆနာမ်ားကို ၿပန္လည္ၿပီး သံုးသပ္ေစခ်င္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ABSDF (NB) မွ ရဲေဘာ္ရဲေမမ်ားကို ေထာက္လွမ္းေရးဟု စြပ္စြဲၿပီး၊ ဖမ္းဆီးေသာ အကြဲအၿပဲ ၿပႆနာမ်ားတြင္ က်မကို ABSDF (NB) မွ တြဲဘက္ အေထြေထြ အတြင္းအေရးမွဴး မ်ိဳးဝင္းမွ ၊ ဖမ္းဆီးၿခင္းဟန္ေဆာင္ၿပီး အက်ဥ္းသားမ်ားႀကားတြင္ စံုစမ္းေစခဲ့ပါသည္။

က်မက “အားလံုးေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္” ဟု ဆိုေသာအခါ၊ တြဲဘက္အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး မ်ိဳးဝင္းမွ ၊ က်မကို “ေသခ်ာရွာပါ ရိွကိုရွိတယ္” ဆိုၿပီး ဆက္လက္ ခိုင္းေစခဲ့ပါသည္။ က်မကိုလည္း မ်ိဳးဝင္းတို႔ ခိုင္းထားေသာ လူမွန္းမသိ ေသာေႀကာင့္၊ စစ္ေႀကာေရးမွာ၊ က်မကိုယ္တိုင္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ က်င္စက္ႏွင့္ တို႔ကာ အႏွိပ္စက္ ခံခဲ့ရပါတယ္။     ထို႔ေနာက္ က်မက “ဒီလိုမ်ိဳး မေနႏိုင္ဘူး သတ္ရင္လည္း သတ္” လို႔ ေၿပာေသာအခါမွ ၿပန္လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။          ဒါေပမဲ့ အားလံုးေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ဟူေသာ က်မ၏ ေၿပာဆိုခ်က္ကို လံုးဝလက္မခံပဲ၊ ညွင္းဆဲ သတ္ၿဖတ္မႈမ်ားကို တရားမဲ့စြာ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ က်မကိုယ္တိုင္လည္း ညွင္းဆဲမႈမ်ားကို မတရားသၿဖင့္ခံခဲ့ရပါသည္။ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ပဲ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းခံခဲ့ရသူမ်ားမွာ၊ သမိုင္းေႀကာင္းအမွန္ကို ၿပန္ေၿပာရန္မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်န္ခဲ့တဲ့ က်မက ေသဆံုးသြားတဲ့ အကိုႀကီး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( ဥကၠ႒) ABSDF ( NB) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကိုယ္စား ေၿပာရၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။ အသက္ရွင္က်န္ၿပီး ၿပည္တြင္းၿပန္ေရာက္လာတဲ့ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားထဲတြင္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ ေနသည့္အတြက္၊ ေထာင္က် ေနသူမ်ား၊ ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ေနသူမ်ား၊ အမ်ားအၿပားပင္ ရိွေနသည့္အတြက္၊ ယၡဳတဖန္ ကိုေအာင္ႏိုင္၏ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကို သိရိွရသည့္အခါ၊ ထိုသူမ်ားအစား က်မရင္နာမိပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေနာက္ခံသမိုင္းေႀကာင္း ေကာင္းစြာရွင္းလင္းၿခင္းမရိွသူအား၊ BBC မွ ဝန္ထမ္းခံရန္ သင့္မသင့္ကို ၿပန္လည္ၿပီး စဥ္းစားေစခ်င္ပါသည္။

သင္းသင္း

ABSDF (NB) ရဲေမေဟာင္း

မွတ္ခ်က္- ABSDF (NB) ဆိုတာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေၿမာက္ပိုင္း) ကို အတိုေကာက္ေရးထားၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။

ခုေတာ့ ရဲေမ သင္းသင္းညီ က ဗမာၿပည္ထဲမွာ ၿပန္ေရာက္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေၿမာက္ပိုင္းမွာ မတရားသၿဖင့္စြပ္စြဲ သတ္ၿဖတ္္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေတးသီခ်င္းေတြ သီဆိုထုတ္လုပ္ဖို႔ အတြက္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔အတူ ၿပင္ဆင္ေနပါတယ္။ ထြက္လာရင္လည္း အားေပးလိုက္ႀကပါအံုး လို႔ ႏိုးေဆာ္လိုက္ပါရေစ။

ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား -အပိုင္း (၇) – မွာ ေနာက္ထပ္  ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္၊ သက္ေသ တေယာက္ရဲ႕ စာ ကိုတင္ၿပေပးပါမယ္။

Post By Htein LIn

How Student Leader Ko Tun Aung Kyaw & comrades were inhumanely killed by ABSDF Ronald Aung Naing,Dr Aung Naing at KIAfield,Burma?

Sounds of Bones Brittling at the ABSDF (North) Part Two

By Aung Moe Win

Recently, I read a comment on Face Book, which came from the other side in defense of those who were in charge of killings at the ABSDF (North). His comment was this:

“Those responsible (for the incidents in 1991) are now making some preparation to give you a rebuttal.”

Of course, I really appreciate that kind of response. I feel thankful, indeed.

It feels as though our story was approaching a climax just as in one of famous stories of Min Thein Ga, titled “Speak the truth Ma Min Phyu.” It feels like atmosphere around the famous line in the book: “Well, well I.P. Mr. Aung Thin, the chain of events, especially here, is coming close to its climax.”

Yes, it feels like everything is coming together pointed toward the climax; at the same time, all that we have demanded is nothing but the truthful disclosure of who were responsible (for those tragic incidents). It has been long that I have been somewhat inclined to hunt down the culprits who murdered the (innocent students) in a cold-blooded manner.

I am going to tell you another incident. After some fifty of the innocent detainees broke themselves free from the camp’s detention center just before the time they were to be executed, the news reached Myo Win and he was prepared for that. It was said he collapsed upon hearing it and complained in fury:

“Oh, my god! Why? Why? My life will be over!”

The small world in which he had absolute tyrannical power to torture and abuse whosoever he disliked seemed to be falling apart at that moment. His little world had caught fire! It was collapsing. Not long after that moment, things turned out as though

his negative Kamma followed and pulled him apart. Myo Win was killed with a bullet coming from behind, yet it was often said that he was cleaned up to prevent truth from coming out.

The fact is that no one wanted him to die like that. Now that he had committed several crimes, it is not at all worthwhile to see him leave the world too fast. Like Than Gaung, this Myo Win could have been given 5-times life imprisonment in Burma. At that point, Ronald Aung Naing made a suggestion to his side:

“We’d better clean up. Who would take responsibility for that ? What about disbanding the group?”

If he suggested that, I wondered what would have become of Hla Sai ( You may say Hla Saung in some Kachin accent). I heard that he has buried his past by hiding somewhere near the Chinese border. He had a big reputation as someone who chopped the students up to death at Asam hill. How badly I want to meet him personally! I really want to find out what cells and tissues his heart was made up of , to have been possessed by demons.

(1)

Before I continue any further in this Part Two, I would like to make a humble request to all my friends who gave me their sincere heart-felt comments after they read my Part One. I would like to request you to speak kindly and fairly of the ABSDF. I would also suggest that you all avoid making careless insensitive criticism against the ABSDF members.

There is a certain kind of students inside Burma, who are only concerned about their personal lives. What do they do? They live with the parents, pursue formal education, enjoy the student life to the maximum, and get engaged in some business. While these students were preparing themselves for a personal life, the ABSDF comrades had gone through a lot. They got befriended with malaria, and many lost their lives fighting all kinds of hardship in the liberated areas to prove their love for the country. They had made tremendous sacrifice in many ways. They never had any personal life to enjoy.

They sacrificed their youth for the country. They also had to make compromises to reach understanding and unity among ethnic leaders. Even if you are not willing to acknowledge them as freedom fighters up against Ne Win, Than Shwe, and their facist government, you will never discredit their sacrifice. You will never judge them scornfully and disrespectfully.

A small group of people from the ABSDF and their bloody actions have nothing to do with the whole organization. Because of a few individuals in the ABSDF, you will never think of the majority of the students’ army as a group of bloody, heartless members. By all means, the ABSDF students are poor sensitive souls, and they can get hurt easily. They took up arms to save their country from the military dictatorship. You will always accept the very fact that those people sacrificed their youth for the country. It took a great deal of courage to go underground to fight against the government. Those comrades in the ABSDF are fundamentally very strong and sincere. The All Burma students Union and this ABSDF seemed inseparable like the opposite sides of a single coin.

However, there was a group of people in the ABSDF who killed about thirty students including the student leader Ko Tun Aung Kyaw ( Mandalay). That terrible incident left indelible scars on the students of Rangoon and Mandalay. Ko Tun Aung Kyaw was an elected vice chairman of the All Buma Students Unions (Upper Burma) at the first conference in 1988. The news of KoTun Aung Kyaw and many others brutally killed in the jungle make all the students in Mandalay very bitter toward the leaders of the ABSDF camp. They vowed to chase and destroy the culprits when the news of the unbelievable tragedy reached Mandalay.

The culprits of the ABSDF have succeeded in dividing the All Burma Students Unions and the armed ABSDF. They achieved their goal by torturing and killing thirty innocent students. As you all know, it is no use hiding a crime forever.

In our step-by-step careful investigation of this case, we ought to find a solution calmly and critically at once. Who had caused a split between and among the students and their organizations? Why is it that there was so much of our emotional toll that never

seems to go away over time? I really want to make a careful study of the whole case in order to find the problems at the root.

When I am telling you this, I am with you, Comrades, both in spirit and ideals altogether. By the time you established the ABSDF 701 Battalion in northern Burma, I myself was distributing leaflets among the Mandalay population. It was near the army’s regiment at Myatpar District in Mandalay. I used to daydream picturing in my mind an imaginary marching of the student army back into town. I really looked forward to the home coming day of my beloved friends.

When I give you these facts, you can practice your right to argue or disagree with me. People have their own opinions on these matters, and it is perfectly right for you to stand firm on your own platform to debate.

Unlike the practice of those cruel leaders who tortured their victims to confess, there is not going to be any mean method to a forced confession here. I will not teach you the words to recite in order to frame you the way I like to hear from you.

I am willing to listen to you, and if you say, the evidence and supporting documents are not sufficient enough, I would love to fill the gap by providing you all the proof and evidence.

One person in his doubt commented: “Was it really true that some thirty students were brutally killed that way? How would it be possible that students kill one another?”

Such doubtful questions made me smile.

If it is the case then, please be prepared to answer a question from the side of Mandalay students.

If such incidents really happened, was there any strong likelihood in which students killed one another almost like in a massacre? Could it be only because of a plot under the skillful hands of those military intelligence men who got special training?

Here are three questions we have:

(1) Was it that students killed students?

(2) Was it that students killed MI men?

(3) Was it that MI men killed students?

I have my own reason why I said this in a specific way. Going back into my youthful days as an RIT student at Mo Hynin Dormitary, Myo Win ( Moe Hynin) was one of the pals I used to hand out.

I said to myself, “Oh My God”, when I heard of the news of Myo Win becoming an ABSDSF(N) member in an armed revolution. He was not joining the student army imbuied with ideals. Instead, he was often blood-thirsty and an extremely combatant and aggressive person even in the old days at college. Back then, I imagined him as becoming just a leader of coarse robbers and dacoits. Therefore, I never dreamed about joining the ABSDF in the north, just because of him.

Ko Tun Aung Kyaw, Ronald Aung Naing, and Ko Soe Lin (who was arrested at the central ABSDF camp later) were all from Mandalay. After all those events, only Ronald Aung Naing was the only one who enjoys an easy prosperous life in Maesod. He would hang out at parties to get drunk. You would often spot his oily seedy drunkard face at parties here and there. On Face Book pages, you would also run across his flirtatious comments directed to the girls.

Unlike in the favorable conditions around Ronald Aung Naing, Ko Tun Aung Kyaw, the vice chairman of All Burma Students Unions (Upper Burma) was murdered in his camp. Ko Soe Lin managed to escape later and returned to the legal fold in Mandalay. He afterwards took part in the June 3, 1922 Press Conference of the military government.

Be assured that I have more facts stronger and truer than the documents which came from the press conference hosted by the government back then. I will provide you every detail so that you can compare and match one set against the other. I also assume that you must have read the article by Bertil Lintner. His article “Loss of innocence” was printed in far Eastern Economic Review, July 16, 1992.

Throughout the history, no one remembers the military government as trust-worthy. Therefore, no one bothered to read their news papers at all. We all did not pay attention to the coverage of the press conference at that time. Even when the government assured that there was water in the river, I would rather go see it than believe their words straight away.

There was one individual who seemed to be showing off with somewhat lowly arrogant joke aimed at me. He asked me a question in such a suspicious tone as if I got all these facts and files from General Khin Nyunt’s MT unit. If you are keen on getting to know me, go around and ask the RIT students (Moe Hynin) at the ABSDF. However, you cannot ask Myo Win since he is dead.

If you are anxious to know something about me, just wait. Be patient. I would like to give you a warning though. What if you had known that those who supported the ABSDF leadership (North) gave me their testimonies once after they were terrified by the terrible events of the north camp?

(4)

Those who were accused of working for the government as spies were again given heavy sentences by the military authorities after they returned to the legal fold. Those who were involved in military-style interrogation against the students at Pa Gaung did not get any imprisonment longer than two years, and after they did their time in prison, they resumed their academic career. Some of them are from the same district of Moe Hynin, my hometown. One of them majored in mechanical engineering, and he admitted that he himself hit and beat the girl named Nan saw.

Since then, I have been investigating the ins and outs of all those events. Fortunately, both the people who took charge of interrogation unit and the others who became victims happened to be my friends. I know all of them personally. I listened to both sides, feeling saddened while hearing their stories. I got pangs in my chest when they told me their accounts in details. I was holding my breath and murmured in big surprise, and could not help but exclaim, “Oh, my god!”. I felt greatly disturbed throughout the time they recalled in their own words what had happened.

In addition to the fifteen who were beheaded on February 12, 1992, there were fourteen others who got killed at the interrogation hut. I provided you the names of these people at the end of this report.

Do not ask me how I have obtained the whole list, assuming that I am connected with the MI. Just be mindful that there were people who had suffered a lot, and they keep all their records in details, and they never forget anything. Everyone has a secret card!

ABSDF unit in charge of arresting the victims for their alleged connection with MI.

1. Major Than Gaung aka Myint Soe (military operations in-charge)

2. Secretary Aung Naing (later promoted to chairman position)

3. Captain Myo Win (Co-secretary, vice chairman of military operations in-charge, Moe Hynin, Nanmar)

4. Sergeant Than Zaw (Mandalay, Central Intelligence In-charge)

5. Sergeant Zaw Zaw Min (Moe Hynin, Central Intelligence in-charge)

6. Corporal Aung Soe Myint (Moe Hynin, Central Intelligence)

7. Sergeant Kyaw Htin Oo (Moe Hynin, Central Intelligence)

8. Private Maung Htway (Ban Maw)

9. Private Poe Hnaung (Ban Maw)

10. Private Thet Lin (Ban Maw)

ABSSF Unit in charge of interrogation

1. Hla Sai (Myit Gyi Na) co-general secretary. (He took part in all decapitations at Asam Hill. It is said he is hiding near the Chinese border.)

2. Sein Aye (Moe Hynin, Kachin District Commander)

3. Aung Than (Moe Hynin, 701 Commander)

4.Thet Tun, (Moe Hynin, Platoon in-charge)

5. Saw Yin Htway (Shwe Ku, Platoon in-charge)

6. Thike Htun Oo (Rangoon, 501 Commander)

7. Ye Lin (Rangoon, Rangoon District in-charge (He was later accused of working as a government spy and arrested.)

8. Nyi Nyi Kyaw ( Mandalay, Mandalay District in-charge (He was later accused of working as a government spy and arrested.)

Prison Governors and Guards

1. Second lieutenant Aung Min (Moe Hynin) and Sergeant Htein Lon (Ban Maw)

2. Sergeant Aye Maung (Moe Hynin) and Private Let Thee

3. Sergeant Tar Tee (Moe Hynin) and sergeiant Saw Mya Maung

4. Sergeant Hla Myo Aung (Moe Hynin, later he was beheaded for his failure to meet the guard duties.)

The list below contains names of those who lost their lives due to tortures at the interrogation unit.

1. Private Soe Min Aung

2. Central Committee member U Sein

3. Private Pye Soe Naing ( Rangoon)

4. Private Aye Kyaw

5. Private Kyaw Htay

6. Private Kyaw Kyaw Oo

7. Second lieutenant Aung K (Ban Maw)

8. Sergeant Zaw Win Chitr (Ban Maw)

9. Central Committee member Khin Maung Aye (Sit Gaing)

10. Private Tint lwin (Myit Gyi Na)

11. Aung Min (Mandalay)

12. Ahshay Gyi Win Thein

13. Private Soe Gyi

14. Ra Kout Bi (China, Yin Jaug)

What was the reason behind this massacre at the ABSDDF North? It was murders of dozens of people. Who are the culprits having done that in cold blood? I will continue to explain further in my Part Three.

I also welcome any rebuttal from the other side in their defense.

Friends, God bless your home. I wish you Merry Christmas and good luck!

Aung Moe Win

December 23, 2011

Post By Htein Lin

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေန႕ ၄ႏွစ္ ျပည့္ ဆႏၵျပပြဲအခမ္းအနားနွင္႕ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ အျမန္ဆုံးဖ်က္သိမ္းေရး ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲ အခမ္းအနားက်င္းပ

အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ လန္ဒန္ ျမို့ အေျခစိုက္ Burma Democratic Concern( BDC ) အဖြဲ႕ၾကီးမွ ၾကီးမႉး၍ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေန႕ ၄ႏွစ္ ျပည့္ ဆႏၵျပပြဲအခမ္းအနားနွင္႕ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ အျမန္ဆုံးဖ်က္သိမ္းေရး ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲ အခမ္းအနား ႏွစ္ရပ္ေပါင္းကို မေန႕က အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ လန္ဒန္ ျမို့ရွိ ျမန္မာသံရုံးေရွ႕နွင္႕ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသံရုံးေရွ႕တို႕တြင္ တစ္ေန႕ထဲ ျခိမ္႕ျခိမ္႕သဲသဲ ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပျပီးစီးခဲ့ပါသည္။

ပထမဦးစြာ ျမန္မာျပည္ သမိုင္း၌ စစ္အာဏာရွင္တို႕၏ အဆိုးသြမ္းဆုံး၊ ကမ္းကုန္ေအာင္ မိုက္႐ိုင္း၊ ရက္စက္ခဲ့ၾကေသာ၊မည္သည့္အခါမွ ေမ႕ရက္ႏိုင္စရာမရွိေသာ  ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေန႕ ၄ႏွစ္ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ဆႏၵျပပြဲ အခမ္းအနားကို ၂၆ရက္ေန႕၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၁ ၌ ေန႕လည္ ၁နာရီမွ ၂နာရီ တြင္ လန္ဒန္ ျမို့ရွိ ျမန္မာသံရုံးေရွ႕၌ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ရာ အဂၤလန္ႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာလူမ်ိဳး၃၀၀ခန္႕ စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင္႕ ဆႏၵျပပြဲကို တစ္ခဲနက္ အားေပးတက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။

ထိုဆႏၵျပပြဲအခမ္းအနား၌  ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးၾကီးတြင္ က်ဆုံးသြားေသာ အာဇာနည္ အျပစ္မဲ့ ရဟန္းရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ဦးညြတ္အေလးျပဳျခင္း၊ ေမတၱာပို႕အမ်ွေပးေဝျခင္း၊ တက္ေရာက္လာေသာအဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးမွ အမွာစကားမ်ားေျပာၾကားျခင္း၊ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားဟစ္ေၾကြးျခင္း၊ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းမ်ားအားဟစ္ေၾကြးသီဆိုျခင္းမ်ားကို စိတ္အားတက္ၾကြဖြယ္ စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင္႕ ဆႏၵျပ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ အမွာစကားမ်ားေျပာၾကားရာတြင္ Burma Democratic Concern( BDC ) ၏ ညြန္ၾကားေရးမူး ဦးမ်ိဳးသိမ္းမွ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေန႕သမိုင္းႏွင္႕ ယေန႕ေခတ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပျမန္မာလူမ်ိဳးအားလုံး၌ တာဝန္ရွိပုံကို က်ိဳးေၾကာင္းမ်ားစြာျဖင္႕ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတက္ဖြယ္ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။

ဆႏၵျပပြဲလာ လူပရိတ္သတ္ၾကီးသည္ ဆက္လက္၍ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ အျမန္ဆုံးဖ်က္သိမ္းေရး ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲ အခမ္းအနားကို ခ်ီတက္သြားရာ ေန႕လည္ ၃နာရီ၌ လန္ဒန္ ျမို့ရွိတ႐ုတ္ႏိုင္ငံသံရုံးေရွ႕တြင္  ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲကို ဆက္လက္ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထို ေတာင္းဆိုဆႏၵျပပြဲတြင္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာလူမ်ိဳးက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားတို႕အတြက္ ဒုကၡေရာက္ေစမည့္ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ျခင္းကို အျပင္းအထန္ ဆန္႕က်င္ကန္႕ကြက္၊႐ႉပ္ခ်လိုက္ပါသည္။ အမွာစကားမ်ားေျပာၾကားရာတြင္ KNO UK ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ကိုခရစ္စတိုဖာရင္းတုမွ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ျခင္းကို ကခ်င္တိုင္းရင္းသားမ်ားကမည္သည့္အခါကမွ သေဘာမတူခဲ့ေၾကာင္း၊ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ား၊ သဘာဝေဂဟစနစ္မ်ားပ်က္ယြင္းႏိုင္ပုံ၊ ေဒသခံ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမူသမိုင္းအေမြအႏွစ္မ်ား ပ်က္စီးဆုံးရွုံးသြားနိင္ပံုမ်ားကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရွင္းလင္းေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။   ။

ကဲကဲေလး
၂၇ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၁

 

http://luungalarrmhan.blogspot.com/2011/09/blog-post_4820.html

**

 

ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးခ်မ္းသာေရး ေဘာဂေဗဒ

 Tuesday, 13 September 2011 10:09 ေနသြင္

က်ေနာ္တုိ႔ အသက္ရွင္ ေနရတဲ့ ေခတ္က ေၾကာင့္ၾကမွႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေခတ္ပါပဲ။ ကမၻာၾကီး တခုလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ မၾကံဳစဖူး ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာလာေပမယ့္၊ မလံုျခံဳမွႈ၊ မျငိမ္သတ္မွႈေတြ၊ အလိုမက်မွႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနပါတယ္။

“အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုၾကီး လမ္းမွားေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနျပီ” လို႔ အေမရိကန္ အေတာ္မ်ားမ်ား က ယံုၾကည္ေနၾကသလုိ တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ လည္း ဒီလို အဆုိးျမင္မွႈေတြက မိုးထိေအာင္ ျမင့္တက္ေနပါတယ္။

 

ဒီလို ေနာက္ခံအေျခအေနမွာ လူတေယာက္ရဲ႕ စီးပြားေရးဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွႈမွာ အဓိကက်တ့ဲ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားေတြကို ျပန္စဥ္းစားရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာပါတယ္။ လူေတြဟာ ၀င္ေငြမ်ားမ်ားရ၊ မ်ားမ်ားတိုးဖို႔ ဆုိတဲ့ ေနာက္ကို အငမ္းမရလုိက္ရင္၊ ပိုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းတဲ့ဘ၀၊ ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ဘ၀ကို မရဘဲ၊ မၾကံဳစဖူး မညီမွွ်မွႈနဲ႔ ေၾကာင့္ၾကမွႈေတြ ဆီကိုပဲ ဦးတည္သြားေနၾကပါတယ္။

စီးပြားေရးတိုးတက္မွႈဟာ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ အရည္အေသြးကို အမ်ားၾကီး တိုးတက္ေစလုိ႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ (စီးပြားေရး တိုးတက္မွႈေနာက္လိုက္ေနတဲ့) တခ်ိန္တည္းမွာ တျခားရည္မွန္းခ်က္ေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္း ေဒသမွာရွိတဲ့ ဘူတန္ဆုိတဲ့ မင္းႏုိင္ငံကေလးဟာ ထိပ္ဆံုးက ဦးေဆာင္ေနပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၄၀ တုန္းက ဘူတန္ရဲ႕ စတုထၳေျမာက္ မင္းပ်ဳိမင္းလြင္ကေလးဟာ နန္းတက္တယ္ဆုိရင္ပဲ အင္မတန္အေရးၾကီးတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွဳတခုကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘူတန္ႏုိင္ငံဟာ တမ်ဳိးသားလံုးစုစုေပါင္း ထုတ္လုပ္မွဳ (Gross National Product) ဆုိတာထက္ တမ်ဳိးသားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွႈ (Gross National Happiness) ေနာက္ကို လုိက္မယ္လို႔ ေရြးခ်ယ္လုိုက္တာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ဘူတန္ႏိုင္ငံဟာ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မွဳေနာက္ကို လုိက္တဲ့အခါမွာ စီးပြားေရး ဖြ႔႔ြံျဖိဳးတိုးတက္မွႈ တခုတည္းကို မၾကည့္ေတာ့ဘဲ၊ ယဥ္ေက်းမွႈ၊ စိတၱသုခ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား၊ ကုိယ့္ရဲ႕ အသုိက္အ၀န္း ဆုိတာေတြကို အေလးေပးတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မွႈ အသစ္ကို က်င့္သံုးလာခဲ့ပါတယ္။

သိပ္မၾကာေသးတုန္းကပဲ ဘူတန္ႏုိင္ငံျမိဳ႕ေတာ္ သင္းပူး ျမိဳ႕ (Thimphu) မွာ ပညာရွင္ေတြ စုေ၀းၾကျပီး ႏုိင္ငံရဲ႕ အရပ္ရပ္အေျခအေနေတြကို သံုးသပ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က ဘူတန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဂ်င္မီ သင္နေလး Jigme Thinley န႔ဲ ပူးတြဲသဘာပတိအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။

ဂ်င္မီ သင္နေလး ဟာ ေရရွည္ဖြံျဖိဳးတိုးတက္မွႈနဲ႔ GNH ဆုိတဲ့ တမ်ဳိးသားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမမွႈ အယူအဆနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေရွ႕ဆံုးက ဦးေဆာင္ေနသူလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဇူလုိင္လတုန္းကုလသမဂၢရဲ႕အေထြေထြညီလာခံကေန ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ မူ၀ါဒခ်တဲ့ေနရာမွာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ေရးကို ျမွင့္တင္ဖို႔ဆုိတာကိုလည္း ထည့္သြင္း စဥ္းစားဖုိ႔ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ အစည္းအေ၀းဟာ အဲဒီတုိက္တြန္းမွႈရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

 

သင္းပူးျမိဳ႕ အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ လူအားလံုးကေတာ့ တုိင္းျပည္၀င္ေငြေနာက္ လုိက္ဖို႔ထက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့မွႈက ပိုအေရးၾကီးတယ္ဆုိတာကို သေဘာတူခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ႔ အဓိက ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ ကိစၥက ျမ္ိဳ႔ျပလကၡဏာေတြ အလြန္ ကူးစက္ျမန္ေနတဲ့ေခတ္၊ မီဒီယာေခတ္၊ အရင္းရွင္စီးပြားေရး လကၡဏာေဆာင္လာတဲ့ေခတ္၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေတြ ယိုယြင္းလာေနတဲ့ ယေန႔ ကမၻာမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ဆုိတာကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႔ ရယူႏုိင္မလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။

 

ေစာေစာက ေျပာသလို တဦးေပၚ တဦး ယံုၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႔ မိမိအသိုက္အ၀န္း ဆုိတဲ့ (မိသားစု) စိတ္ဓာတ္၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ အရွည္ တည္တ့ံေအာင္ ထိန္းသိမ္းခ်င္လာေအာင္ စီးပြားေရးဘ၀ကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႔ ျပန္လည္ပံုသြင္းမလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။

 

ေလာေလာဆယ္ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒီလိုပါ။ အရင္ဆံုး စီးပြားေရးဖြ႔႔ံျဖိဳးတိုးတက္မွႈရဲ႕ တန္ဖုိးကို သိကၡာမခ်မိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ လူေတြဟာ အူမ မေတာင့္ရင္၊ အေျခခံလိုအင္ဆႏၵေတြျဖစ္တဲ့ ေရေကာင္းေရသန္႔၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွႈ၊ ေလွ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္တဲ့ အလုပ္အကိုင္ေတြမရွိရင္ ဒုကၡေရာက္ၾကမွာေပါ့။ ဆင္းရဲမွႈေတြကို ဖ်က္သိမ္းျပီး စီးပြားေရး ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္ ဖို႔ဆုိတာ စိတ္ခ်မ္း သာမွႈရဖုိ႔ အေရးၾကီးတဲ့ ေျခလွမ္းတရပ္ပါပဲ။

ဒုတိယနိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ တခုကေတာ့ တမ်ဳိးသားလံုးစုစုေပါင္းထုတ္လုပ္မွႈ (GNP) ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လုိက္ရင္း၊ တျခားရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ပစ္ပယ္ထားမယ္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွႈနဲ႔ ေ၀းမယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ အတြင္းမွာ GNP သိသိသာသာကို ျမင့္တက္ခဲ့ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွႈကေတာ့ ျမင့္တက္မလာခဲ့ပါဘူး။ GNP ျမင့္တက္ေရးဆုိတဲ့ တခုတည္းေသာ စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမွႈ၊ အာဏာေတြ အၾကီးအက်ယ္ကြာဟ သြားခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္တန္းလႊာက ဆင္းရဲသားဦးေရ ၾကီးထြားလာျပီး၊ ကေလးသန္းခ်ီျပီး ဆင္းရဲမြဲေတမွႈထဲမွာ ပိတ္မိသြားပါတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္လည္း အၾကီးအက်ယ္ ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားပါတယ္။

တတိယအေရးၾကီးတာက စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မွႈဆုိတာကို တဦးခ်င္းစီနဲ႔ မိမိပတ္၀န္းက်င္၊ မွ်မွ်တတ ျဖစ္မွသာ ရႏုိင္တဲ့ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ လုိအပ္ခ်က္ေတြကိုမွမရဘူးဆုိရင္ဘယ္ သူမွ ေပ်ာ္ႏုိင္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။

အဲသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္ မိသားစုေတြ၊ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္း၊ ကုိယ့္အသုိက္အ၀န္း၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆုိတာကို ေမ့ျပီး၊ ေငြေနာက္ပဲ တေကာက္ေကာက္ လုိက္မယ္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔မွႈနဲ႔ ေ၀းေနဦးမွာပါပဲ။

လူမွႈအသိုိက္အ၀န္း တခုလံုးအေနနဲ႔ လူမွႈအဆင့္အတန္းကို ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ေရးဆုိတဲ့ စီးပြားေရးေပၚလစီဟာ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လူမွႈအသိုက္အ၀န္းမွာရွိေနတဲ့ တျခားတန္ဖုိးေတြအားလံုးကို လက္ေအာက္ခံထားျပီး၊ ဒါကိုပဲ မရအရယူမယ္ဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔က တျခားစီပါ၊။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာေတာ့ ေကာ္ပိုရိတ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားက တရားမွ်တေရး၊ လူလူခ်င္း ယံုၾကည္မႈဳ၊ စိတၱဗလ၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး ဆုိတာေတြ အားလံုးကို ေက်ာ္ျပီး ျခယ္လွယ္ခြင့္ ပိုရေနပါတယ္။ ေကာ္ပိုရိတ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အျမင့္ဆံုးတရားရံုးခ်ဳပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမွႈနဲဲ႔ ဒီမုိကရက္တစ္ ျဖစ္စဥ္ကို ဖ်က္စီးေနပါတယ္။

 

စတုထၳအေရးၾကီးတာကေတာ့ ကမၻာ့အရင္းရွင္စနစ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွႈကို တိုက္ရုိက္ ဖ်က္စီးေနပါတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ကမၻာ့ရာသီဥတုေျပာင္းလဲမွႈ၊ အျခား ညစ္ညမ္းမွႈမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဖ်က္စီးေနပါတယ္။ ေရနံကုမၼဏီေတြရဲ႔ အဆက္မျပတ္ ၀ါဒျဖန္႔မွဳေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းေတြကို လူေတြ မသိၾကေတာ့ပါဘူး။

လူေတြအခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ တဦးႏွင့္တဦး ယံုၾကည္မွႈအားနည္းလာ၊ စိတ္တည္ျငိမ္မွႈေတြ ခ်ိနဲ႔လာျပီး၊ စိတ္က် ေရာဂါျဖစ္ပြားႏွုန္းက သိသိ သာသာတိုးလာေနပါတယ္။ မီဒီယာေတြကလည္း ေကာ္ပိုရိတ္ေတြရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးသမားေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိပံၸပညာကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပဲ ဆန္႔က်င္ကုန္ၾကပါျပီ။ စားသံုးသူ အယူအဆအစြဲအလမ္း consumer addictions ၾကီးတဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားေတြ၊ ပိုပိုၿပီး ဒုကၡမ်ားေနၾကပါတယ္။

အဆီခဲေတြ၊ အဆီေတြ၊ သၾကားေတြနဲ႔ တျခား စြဲေစတဲ့ အရာေတြကို သံုးထားတဲ့ အျမန္စား လုပ္ငန္းေတြက ထုတ္လုပ္တဲ့ အစားအစာေတြကို စားျပီး၊ အ၀လြန္ေရာဂါလုိ ေရာဂါေတြရျပီး၊ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ က်န္းမာေရးထိခုိက္ေနသလဲဆုိတာကို စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။

အခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု လူဦးေရရဲ႕ သံုးပံုတပံုဟာ အ၀လြန္ေရာဂါ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္၊ က်န္းမာေရးကို ထိခုိက္ေစတဲ့၊ စြဲလမ္းေစတဲ့ အစားအစားေတြကို လူငယ္ေတြ မစားစားေအာင္ ကုမၼဏီေတြက ေၾကာ္ျငာေနၾကတယ္။ အကယ္၍ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ လုပ္ပံုကုိင္ပံုေတြကို စည္းကမ္းမတင္း က်ပ္ၾကရင္ေတာ့ က်န္တဲ့ တကမၻာလံုးလည္း အေမရိကန္ေတြေနာက္ လုိက္ရဖုိ႔ ရွိေနပါတယ္။

ျပသနာက အစားအစာတမ်ဳိးတည္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေဖာင္းပြေနတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြေၾကာင့္ လူထုၾကားထဲမွာ စားသံုးသူ၀ါဒ စြဲလမ္းမွႈေရာဂါရျပီး၊ လူထုက်န္းမာေရးက႑မွာ ေပးလုိက္ရတဲ့ အဖိုးအခေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ ဥပမာအေနနဲ႔ တယ္လီေဗးရွင္းအလြန္အကြ်ံၾကည့္တာ၊ ေလာင္းကစားတာ၊ မူးယစ္းေဆးသံုးစြဲတာ၊ စီးကရက္ေသာက္တာ၊ အရက္စြဲတာ စတာေတြျဖစ္ ပါတယ္။

စတုထၳအေနနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွႈ တုိးပြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ GNP ထက္ တျခားလုပ္စရာေတြကို ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ GNP အေပၚမွာ အာရံုစုိက္ျပီး၊ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ အျမန္စား သေရစာေတြ၊ တီဗြီ အၾကည့္လြန္တာ စတဲ့ က်န္းမာေရးထိခုိက္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတြ၊ လူမွဳေရးယံုၾကည္မွႈနည္းလာတာ၊ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ယိုယြင္းလာတဲ့ အေပၚမွာ အာရံုစိုက္မွႈ နည္းေနပါတယ္။ ဒါေတြကို နားလည္သြားျပီး ဆုိတာနဲ႔ လက္ေတြ႔ လုပ္လို႔ ရသြားပါျပီ၊

ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားေနာက္ အရူးအမူးလုိက္ေနၾကတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးကို ျခိမ္းေျခာက္ေနပါတယ္။ စီးပြားေရးတုိးတက္မွႈ၊ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မွႈေတြကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေထာက္ခံသင့္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ႔ အကန္႔အသတ္ေတာ့ရွိရပါမယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို အရွည္ တည္တံ့ေစရမယ္၊ တဦးေပၚတဦးယံုၾကည္မွဳရွိဖုိ႔ဆိုရင္ အၾကင္နာတရား၊ ကိုယ္ခ်င္းစားတရားနဲ႔ ရိုးသားမွႈေတြ လုိအပ္ပါတယ္္။

က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွႈအေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမွာ ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲက ဘူတန္ႏုိင္ငံေလးက လွလုိက္တာဆုိတာေလာက္နဲ႔ ေဘာင္သတ္ထားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။

ေနသြင္

ရည္ညြန္း၊ ၊ The Economics of Happiness by Jeffrey D. Sachs

 

(စာေရးသူ ဂ်က္ဖေရ ဒီ ဆက္စ္ Jeffrey D. Sachs သည္ ကိုလံဘီယံတကၠသိုလ္မွာ စီးပြားေရး ပါေမာကၡျဖစ္ျပီး၊ ကုလသမဂ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး၏ ေထာင္စုႏွစ္ဖြ႔ံျဖိဳးေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ား အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေရး (Millennium Development Goals ) အထူး အၾကံေပးလည္း ျဖစ္ပါသည္။)

http://www.maukkha.org/index.php?option=com_content&view=article&id=1810:2011-09-13-10-16-51&catid=131:essay&Itemid=384

AAT

ေလ်ာ္ေၾကးမေပးသိမ္းဆည္းထားသည့္လယ္ယာေျမေပၚ ဘိလတ္ေျမစက္ရံုႏွစ္ရံုတည္ေဆာက္မည္

တနလၤာေန႔၊ စက္တင္ဘာလ 05 ရက္ 2011 ဆူးပန္း – ေ႐ႊဟသၤာ သတင္းဌာန

 

မြန္ျပည္နယ္ က်ိဳက္မေရာျမိဳ႕နယ္ရွိေဒသခံ ရြာသားမ်ား ၏လယ္ယာျခံေျမမ်ားကို သိမ္းယူ ထားျပီး ေလ်ာ္ေၾကး ေပးေဆာင္ရျခင္းမရွိေသးဘဲ အမွတ္(၁)စက္မွဳ၀န္ၾကီး ဌာနခြင့္ျပဳခ်က္ ျဖင့္ တန္ခ်ိန္ (၁၀၀၀) ထြက္သည့္ ဘိလတ္ေျမ စက္ရံု ႏွစ္ရံုကိုတည္ေဆာက္မည္ဟုနိုင္ငံေတာ္ပိုင္သတင္းစာ ထဲတြင္ေဖၚျပထားပါသည္။

မြန္ျပည္နယ္ က်ိဳက္မေရာျမိဳ႕နယ္ ေကာ့ဒြန္း ေကာ့ပေနာ္ေက်းရြာ အနီးရွိ ပ်ားေတာင္တြင္တည္ေဆာက္မည့္ ဘိလတ္ေျမစက္ရံုတည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းကို ပုဂၢလိကကုမၸဏီႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ပီေအစီလင့္ခ္ထရိတ္ဒင္း ကုမၸဏီႏွင့္ ဂြ်န္ကုမၸဏီတို႕ကေန တာ၀န္ယူေဆာက္လုပ္သြားမည္ဟုသတင္းစာတြင္ေဖၚျပထားပါသည္။

ယခင္ကဦးခင္ေရႊပိုင္ေဇကမၻာကုမၸဏီမွ ဘိလတ္ေျမစက္ရံုကိုတည္ေဆာက္မည္ဟု သတင္းထြက္ေနေသာ္ လည္း ပီေအစီလင့္ခ္ထရိတ္ဒင္းကုမၸဏီႏွင့္ ဂြ်န္ကုမၸဏီတို႕မွ စက္ရံုေဆာက္လုပ္ျခင္းသည္ အဆိုပါကုမၸဏီ ႏွစ္ခုမွာ ေဇကမၻာကုမၸဏီႏွင့္ဆက္စပ္မွဳရွိသလိုအက်ိဳးတူပူးေပါင္းထားသည္ဟုျပည္တြင္းစီးပြါးေရးသမား တစ္ဦးမွ ေျပာသည္။

လယ္ယာေျမအသိမ္းဆည္းခံရေသာေက်းရြာသားမ်ားအေနႏွင့္ ေဇကမၻာကုမၸဏီမွ ယေန႕တိုင္ေလ်ာ္ေၾကးေငြ မေပးရေသးဟု ေကာ့ဒြန္းေက်းရြာသူတစ္ဦးမွေျပာသည္။သိမ္းထားတဲ့ေျမအတြက္ေလ်ာ္ေၾကးကိစၥသူတို႕မေခၚေသးဘူး။ ၾကားတာက မၾကာခင္မွာေခၚမယ္လို႕ ေျပာ ေနၾကတယ္။ လယ္ယာေရာင္းတဲ့သူေတြကေငြယူမယ္ေပါ့။ မေရာင္းခ်င္တဲ့သူေတြကေငြမယူဘူး လက္မွတ္ မထိုးဘူးေပါ့။ သူတို႕လက္ေအာက္မွာေနေနရတယ္ဆိုေတာ့ တကယ္လို႕သူတို႕အတင္းသိမ္းယူ မယ္ဆိုရင္လဲ ေပးရတာေပါ့။ ဘာတတ္နိုင္မလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ဘိုးဘြားမိဘပိုင္လယ္ယာေျမေတြဆိုေတာ့ႏွေျမာ တာေပါ့ေနာ္။ အေဒၚတို႕က လယ္(၅)ဧကေလာက္သိမ္းခံရတယ္။ ေဇကမၻာကုမၸဏီနဲ႕ျမိဳ႕နယ္ေျမတိုင္းေတြကတိုင္းသြား တယ္။

(၂၀၁၀)ခုႏွစ္တြင္ ေဇကမၻာကုမၸဏီႏွင့္ က်ိဳက္မေရာျမိဳ႕နယ္အာဏာပိုင္မ်ားမွ ေကာ့ဒြန္း ေကာ့ပေနာ္ ႏွီးတုန္ ေက်းရြာသားတို႕၏ လယ္ယာျခံေျမဧက(၈၀၀)ခန္႕ကို တိုင္းတာသိမ္းယူခဲ့သည္။ယခုလိုဘိလတ္ေျမစက္ရံုတည္ေဆာက္ျခင္းအားျဖင့္ မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္မေရာျမိဳ႕နယ္အတြင္း ေဒသခံမ်ား အေနႏွင့္ အလုပ္အကိုင္ပိုမ္ုရရွိမွာျဖစ္ျပီး ေဒသတြင္းပိုမိုတိုးတက္လာမည္ဟု ေဇကမၻာကုမၸဏီပိုင္ရွင္ဦးခင္ေရႊမွ မီဒီယာတြင္ေျပာၾကားခဲ့သည္။ လက္ရွိလယ္အသိမ္းခံရြာသားမ်ား၏အေျခအေနကိုမြန္ျပည္  လူ႕အခြင့္အေရး ေဖါင္ ေဒးရွင္း၏တာ၀န္ခံနိုင္အြန္းမြန္မွယခုလိုေျပာပါသည္။

ဒီေလ်ာ္ေၾကးကိစၥကေတာ့ ရွင္းလို႕မရေသးတဲ့ကိစၥျဖစ္တယ္။ အခေၾကးေငြေပးတာရွိသလို တခ်ိဳ႕ကလဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပးတာမရွိဘဲနဲ႕ဒီအတိုင္းဘဲ ေၾကာက္ျပီးေတာ့ဟုတ္လား ဒီကိစၥေတြကိုမေျပာမဆိုဘဲနဲ႕ ေရငုံႏွဳတ္ပိတ္ေနတဲ့ေတာင္သူေတြလဲရွိတယ္။ အမ်ားဆုံးေပးတာကတစ္ဧကကို သုံးသိန္းႏွစ္ေသာင္း၊ သုံးသိန္းခြဲ အဲဒီေလာက္ေပးျပီးေတာ့ ေၾကေအးေစတာလဲရွိတယ္။ တစ္ဧကကို တစ္သိန္းခြဲေလာက္နဲ႕ဘဲ တန္ရာတန္ေၾကး ဆိုျပီးေတာ့ အဲဒီေလာက္ျဖတ္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ အားလုံးနီးပါးဟာေၾကေၾကနပ္နပ္နဲ႕ လက္ခံလိုက္တဲ့ အေနအထားမရွိဘူး။ အားလုံးဧကရွစ္ရာနဲ႕ႏွစ္ဆယ့္ငါးဧကေလာက္။ ေတာင္သူေတာ္ ေတာ္မ်ား မ်ားဟာ သူတို႕ေျမပိုင္ရွင္ဘ၀ကေန အလုပ္ၾကမ္းအလုပ္သမားဘ၀ ေျပာင္းသြားတယ္လို႕ သူတို႕အဲဒီလိုဘဲခံစားရတယ္။ အခုဆိုလို႕ရွိရင္ သူတို႕ဟာေျမယာေတြ ဆုံးရွံဳးတဲ့သူေတြျဖစ္သြားျပီး။

မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္မေရာျမိဳ႕နယ္ရွိ ပ်ားေတာင္ဘိလတ္ေျမစီမံကိန္းစက္ရံုေဆာက္ရန္႕ (၁၉၉၅)ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႕ အင္ဒိုနီးရွားနိုင္ငံသမၼတဆူဟာတိုသားမ်ားပိုင္ဆိုင္သည့္ကုမၸဏီတို႕ သေဘာတူညီခ်က္ ရရွိခဲ့ ေသာ္လည္း ၄င္းအစီအစဥ္မွာပ်က္ျပယ္သြားခဲ့သည္။ ေကာ့ဒြန္းေကာ့ပေနာ္ရြာအနီးရွိပ်ားေတာင္သည္ ဘိလတ္ေျမ ထုတ္လုပ္ရန္ အေကာင္းဆုံးထုံးေက်ာက္အမ်ိဳးအစားစာရင္းတြင္ပါ၀င္ေနသည္ဟုလက္ေတြ႕ကြင္း ဆင္းေလ့လာခဲ့ ဘူးသူဘူမိေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးက ေျပာပါသည္။

ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္လိုအပ္ေနသည့္ဘိလတ္ေျမမ်ားကို ထိုင္းနိုင္ငံမွ အမ်ားဆုံး၀ယ္ယူတင္သြင္းေနရသည္။ လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံတြင္လည္ပတ္ေနသည့္ ဘိလတ္ေျမစက္ရံုစုစုေပါင္း(၁၄)ရံုရွိျပီး နိုင္ငံေတာ္ပိုင္စက္ရံုအျပင္ ပုဂၢလိကကုမၸဏီျဖစ္သည့္ မက္စ္ျမန္မာ ထူး ကေမၻာဇ ေရႊေတာင္ႏွင့္ ဂ်ီဖိုး(G-4)အစရွိသည့္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ နီးစပ္ေသာ ကုမၸဏီမ်ားကသာ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရွိေန သည္ဟု ျပည္တြင္းစီးပြါးေရး လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးမွေျပာပါသည္။

 

AAT

 

ျမန္မာတိုုင္းရင္းသား ကြန္ျမဴနီတီနဲ႔ စိတ္၀မ္းမကြဲ အတူလက္တြဲၾကဖိုု႔

ေမာင္ရစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၁

တပါတီ အာဏာရွင္ေတြ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ အလုုိေတာ္ရိေတြ၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ၊ တန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ၊ အေပါင္းအပါေတြက အတိုုက္အခံေတြ၊ သာမန္ျပည္သူေတြကိုု ေသြးခြဲအုုပ္ခ်ဴပ္တယ္၊ အေၾကာက္တရား၊ သံသယေတြ၊ သတင္းမွားေတြ သြတ္သြင္းထားတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလြဲေတြ၊ ေကာလဟာလေတြကိုု အျမဲ ျဖန္႔ခ်ိေလ့ရွိတယ္။ အေျခခံ လူထုု လူတန္းစားေတြဟာ အျမဲတေစမွာ တစုုနဲ႔ တစုု တဦးနဲ႔ တဦး မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြ အထင္ေတြနဲ႔ နီးနီးစပ္စပ္ မေနျဖစ္ၾကဘဲ ခပ္ခြာခြာ သီးသန္႔ေနထိုုင္ၾကတဲ့ အေလ့က အရိုုးစြဲေနေတာ့တာပဲ။

ဒါကိုု ဘာေၾကာင့္ ေျပာေနတာလဲဆိုုေတာ့ ကိုုယ္ေတြ႔၊ ကိုုယ္ေတြ႔လိုု႔ ေျပာခ်င္လိုု႔ ျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၇ မွာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အနီးဆုုံးအရပ္ေဒသ ဆန္ဖရန္စစၥကိုုေဘးဧရိယာမွာ ျမန္မာတိုုင္းရင္းသားေတြ အားလုုံးနီးပါး ေက်ာခ်င္းကပ္မိၾကေတာ့တာပဲ။ ျမန္မာျပည္က သံဃာေတာ္ေတြကိုု ကူညီဖိုု႔၊ ဒီမုုိကေရစီေရးလႈပ္ရွားသူေတြကိုု အားေပးဖိုု႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ တက္ၾကြလႈပ္ရွားလာခဲ့တယ္။ သုုိ႔ေသာ္လည္း စစ္အစုုိးရရဲ့ အၾကမ္းဖက္ သတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးႏွိမ္ႏွင္းမႈေတြအျပင္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပက အုုံၾကြလႈပ္ရွားသူေတြ၊ ကူညီအားေပးသူေတြၾကားထဲမွာ ေကာလဟာလေတြ၊ သတင္းမွား၊ အျမင္မွားေတြ ျဖန္႔ခ်ိသြတ္သြင္းမႈေတြနဲ႔ လူထုုႏုုိးၾကားမႈေတြကိုု အားနည္းသြားေစခဲ့တယ္။

 အနီးဆုုံး ၾကဳံေတြ႔ရတဲ့ ဥပမာေတြကေတာ့ ျမန္မာျပည္ကိုု ျပန္ၾကမယ့္သူေတြကိုု ေလဆိပ္မွာ ဖမ္းတယ္၊ ဆီးတယ္ဆိုုတဲ့ ေကာလဟာလ၊ ျမန္မာျပည္တြင္းကိုု ကူညီလွဴဒါန္းၾကတဲ့ ေငြေၾကး အလွဴဒါနေတြ အလြဲသုုံးစားလုုပ္ေနတယ္၊ အေဟာသိကံျဖစ္ေနတယ္ဆိုုတဲ့ အတင္းအဖ်င္းေတြ၊ ျမန္မာတိုုင္းရင္းသား ကြန္ျမဴနီတီေတြအခ်င္းခ်င္းထဲက တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ နီးစပ္သူေတြကိုု ေထာက္လွမ္းေရး၊ သတင္းေပးေတြအျဖစ္ တံဆိပ္ကပ္ သတင္းမွား ထုုတ္လႊင့္တာေတြကိုု ၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရလိုု႔ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၈ နာဂစ္မုုန္တိုုင္းအလြန္ကာလ ျပည္သူလူထုုရဲ့ တက္ၾကြလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ေစတနာ့၀န္ထမ္းလႈပ္ရွားမႈေတြဟာလည္း အၾကမ္းဖက္ ဖိႏွိပ္ ဖမ္းဆီး ျဖိဳခြဲျခင္း ခံခဲ့ရသလိုု၊ တံဆိပ္ဆိုုး အမ်ဴိးမ်ဴိးကပ္ျပီး ေစတနာ၀န္ထမ္းလႈပ္ရွားသူေတြ၊ ျပည္သူ႔လူထုုလႈပ္ရွားမႈေတြကိုု အရွိန္ေလ်ာ့ အားေပ်ာ့သြားေအာင္ စစ္အာဏာပိုုင္ေတြဖက္က လုုပ္ေဆာင္ႏိုုင္ခဲ့တယ္လိုု႔ ေျပာခ်င္တယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တလြဲေတြကိုုလည္း အျမဲ ထုုတ္လုုပ္ႏိုုင္တယ္။ သူတိုု႔ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ထားတဲ့ ခင္ညြန္႔တိုု႔ ေထာက္လွမ္းေရးအသိုုင္းအ၀ိုုင္းသတင္းေတြကိုု လုုိအပ္ရင္ လိုုအပ္သလိုု ထုုတ္သုုံးေလ့ရွိတယ္။ ေဒၚစုုနဲ႔ ေတြ႔ဆုုံတာကိုုလည္း ဟန္ျပလုုပ္ေလ့ရွိတယ္။ တိုုင္းရင္းသားပဋိပကၡေတြကိုုလည္း မီးထိုုးလိုုက္၊ ေရထိုုးလိုုက္ လုုပ္တယ္။ ၾကားေနတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေရႊျပည္ေအးတရားေဟာျပီး စစ္အစုုိးရဘက္လိုုက္သူမ်ားကိုု တဖက္ေစာင္းနင္း ပ,စားေပးျပီး လူေတြကိုု ေတြေ၀ေအာင္ လုုပ္ေနခဲ့တာေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္း တလုုံးျပီး တလုုံး ေပၚလာၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။

ေနာက္တခ်က္က က်ေနာ္တိုု႔ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း အျမင္က်ဥ္းတာ၊ သေဘာထားမၾကီးတာေတြ၊ အရိုုးစြဲေနတဲ့ အညံ့စိတ္ေတြ၊ အငုုံ႔စိတ္ေတြကလည္း တရားခံေတြပဲလိုု႔ လက္ညိဴးထိုုးခ်င္ပါတယ္။ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္လိုုသတင္းေတြ အတင္းေတြ ၾကားလိုုက္ ၾကားလိုုက္ က်ေနာ္တိုု႔က ငါ့ဘက္၊ သူ႔ဘက္ဆိုုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဘက္လိုုက္ဖိုု႔၊ သူမ်ားကိုု လက္ညိွဴးထိုုးဖိုု႔ အေတာ္ကိုု ၀န္မေလးၾကဘူး။ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ကြန္ျမဴနီတီေတြ၊ မတူတဲ့သူေတြနဲ႔ အတူတြဲအလုုပ္လုုပ္တာေတြကိုု အေလ့အက်င့္မရွိေတာ့ ေတြ႔ဆုုံ ေဆြးေႏြး ညိွႏႈိင္းျပီး ဘုုံတူညီတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ၊ နည္းလမ္းေတြ၊ အေလ်ာ့အတင္းေတြကိုု ကိုုယ့္မိသားစုု ကြန္ျမဴနီတီထဲမွာ မက်င့္သုုံးမိၾကဘူး။

အဲသည္အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တိုု႔တေတြက တူရာတူရာ ကိုုယ့္အေရာင္အေသြးခ်င္း ေရာေႏွာလက္ခံလိုု႔ရတဲ့ ကိုုယ့္ခ်ည္တိုုင္ဆီကိုုယ္ ျပန္ၾကရတာနဲ႔ ဂိတ္ဆုုံးၾကေတာ့တာပဲ။ တခုုခုု လုုပ္တိုုင္း မိတ္ေဆြတိုုးတယ္၊ နယ္ေျမက်ယ္တယ္ဆိုုတာ မရွိဘူး။ အေရးကိစၥတခုုျပီးစီးသြားတဲ့အခါ တရားသမားေတြကလည္း သူတုုိ႔ ကိုုးကြယ္ရာ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲ ျပန္၀င္ကုုန္တယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြ၊ မြတ္ဆလင္ေတြ၊ အေသြးအေရာင္ မတူတဲ့ တုုိင္းရင္းသားေတြကလည္း သူတိုု႔ လာခဲ့တဲ့ ေနရာ အမိုုးဌာေနေတြဆီ ျပန္လည္ ဆုုတ္ခြာၾကတယ္။ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းသူ ႏိုုင္ငံေရးသမားေတြကလည္း သူတိုု႔ေနရာဆီ သူတိုု႔ျပန္ၾက၊ လူမႈေရးသမားေတြကလည္း အစက တိုု႔မေျပာလား ဆိုုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းလက္တုုိ႔ျပီး သူတိုု႔ သန္ရာ သန္္ရာ နယ္ေျမေတြဆီ ျပန္လွည့္ကုုန္တယ္။ က်ေနာ္တိုု႔တေတြဟာ အျမဲတမ္း အေရးအေၾကာင္းၾကဳံတိုုင္း အသစ္ကျပန္စ၊ အစကေန ျပန္စ ၾကတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုုန္ရတယ္။ ျပီးျပန္ေတာ့လည္း အဆုုံးမွာ တစဆီ ျပန္ေကာက္ၾကရ ျပန္တာပဲ။

၂၀၀၉ မွာ အဲသည္ အခက္အခဲ အတားအဆီးေတြ ေက်ာ္လႊားျပီး ေက်ာ္သူ၊ သန္းျမင့္ေအာင္၊ ျဖဴျဖဴသင္း၊ ဦးေအးျမင့္ (လမ္းျပၾကယ္)၊ သပိတ္အိုုင္ သီတဂူဆရာေတာ္၊ ဦးျမင့္ေအး စတဲ့ လူမႈေရး စြန္႔လႊတ္ ျမဳပ္ႏွံသူေတြ ထင္ရွားေပၚထြန္းလာတယ္။ ၂၀၀၉ မွာ ေဒၚစုုကိုု အင္းစိန္ေထာင္ပိုု႔ျပီး အေရးယူဖိုု႔ စစ္အစုုိးရက ၾကိဳးစားတယ္။ လူမႈေရး ေစတနာ၀န္ထမ္းလုုပ္ငန္းေတြကပဲ တုုိင္းျပည္အတြက္ ထြက္ေပါက္လိုုလိုု ျဖစ္လာေတာ့ သူနဲ႔ ထပ္တူ အေရးပါတဲ့ အမ်ဴိးသားေရး၊ တုုိင္းရင္းသားအေရးနဲ႔ အေထြေထြ ႏိုုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ေနာက္တန္းမွာ သြားရပ္ရမလိုုလိုု ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္တိုု႔တေတြကလည္း အမ်ားနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အမ်ဴိးအစားစုုံလင္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ျဖန္႔က်က္မလုုပ္ႏိုုင္ေတာ့ဘဲ တခုုေကာင္း ၂ခုုေကာင္းေလာက္ စုုျပဳံလႈပ္ရွားမႈေတြဖက္ အားသန္လာခဲ့တယ္လိုု႔ ဆိုုခ်င္တယ္။

ေမာင္ရစ္ကိုုယ္တိုုင္လည္း အေမရိကန္ျပည္ေရာက္ ျမန္မာလူမ်ဴိးစုုေတြရဲ့ ျပည္သူ႔ဂုုဏ္ရည္လႈပ္ရွားမႈမွာ အစြမ္းကုုန္ လုုပ္အားေပး ေစတနာ့၀န္ထမ္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ ၂၀၁၀ နဲ႔ ၂၀၁၁ ခ်ီးျမွင့္ပြဲေတြ ျပီးစီးသြားတဲ့အထိ လုုပ္ေပးခဲ့ျပီးျပီ။ အဲသည္လႈပ္ရွားမႈမွာလည္း ေကာလဟာလေတြ ေသြးခြဲတဲ့ အတိုုက္အခိုုက္ေတြ ၾကဳံခဲ့ရတာပဲ။ စစ္အာဏာပိုုင္ေတြကိုုယ္တိုုင္က သည္လႈပ္ရွားမႈဟာ အေမရိကန္အစုုိးရေတြ၊ အေနာက္အုုပ္စုုေတြက ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ျပီး ၾကိဳးကိုုင္တဲ့ ေဒၚလာစားေတြရဲ့ လုုပ္ၾကံမႈပဲလိုု႔ တိုုက္ခိုုက္ခဲ့တာကိုု ကိုုယ္ေတြ႔ၾကဳံခဲ့တာကိုုး။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ လက္တဆုုပ္စာ ျမန္မာေစတနာရွင္ေတြရဲ့ ကိုုယ္ထူ ကိုုယ္ထ လႈပ္ရွားမႈဆိုုတာ ကိုုယ့္အိမ္နီးခ်င္း ကြန္ျမဴနီတီကိုု အေတာ္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေျပာယူရတာ။ ျပည္တြင္းက ျမန္မာလူမႈေရး စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားသူေတြကိုု ဂုုဏ္ျပဳတဲ့ ရန္ပုုံေငြလႈပ္ရွားမႈေတြဆိုုတာ အမ်ားျပည္သူရဲ့ အသည္းထဲက အလွဴျဖစ္တယ္ဆိုုတာ၊ ျပီးေတာ့ သည္အလွဴေငြေတြကိုု ကိုုယ္က်ဴိးအတြက္မဟုုတ္ဘဲ အမ်ားျပည္သူကိုု စာရင္းရွင္းထုုတ္ျပန္ျပီး သုုံးစြဲ ျဖန္႔ခ်ိတယ္ဆိုုတာကိုု အမ်ားျပည္သူေတြရဲ့ ခ်စ္ခင္၊ ယုုံၾကည္၊ ေလးစား အားေပးမႈေၾကာင့္သာ ေဆာင္ရြက္ႏိုုင္ခဲ့တာေပါ့။ မ်ဴိးစုုံေသာ အတားအဆီးေတြ၊ အခက္အခဲေတြဆိုုတာ တကယ္တမ္း ကြန္ျမဴနီတီထဲမွာ ထဲထဲ၀င္၀င္ လုုပ္ကိုုင္ေတာ့မွ သိရွိ နားလည္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၾကဳံလိုု႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မိုုးမခသတင္းဌာနကိုု ရုုံးထဲ အိမ္ထဲ ကြန္ျပဴတာေရွ႔က မထဘဲ၊ ပညာရွိတိုု႔မည္သည္ ေျပးၾကည့္တာထက္ ေတြးၾကည့္တာက ပိုုျပီး မွန္တယ္ဆိုုတဲ့ ေသာက္တလြဲ အထင္ၾကီး တခြဲသားနဲ႔ ရြာျပင္မွာ တဲထိုုးျပီး လုုပ္ကိုုင္ခဲ့တာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့တာကလား။ လူထုုနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ တသားတည္း မေနဘဲ အင္တာနက္ေတြ၊ ကြန္ျပဴတာေတြ၊ နည္းပညာေတြနဲ႔ ကိုုယ္နဲ႔ နီးစပ္သူေတြအခ်င္းခ်င္း က်ီးေျမွာက္၊ ဘုုတ္ေျမွာက္နဲ႔ ေနျပီး ကိုုယ့္ဖာသာကိုုယ္ ေက်နပ္ေနသူၾကီး ဆိုုေတာ့ ကြန္ျမဴနီတီထဲမွာ တကယ္တမ္း ၀င္ေရာက္ လႈပ္ရွားစည္းရုုံးမႈေတြ၊ ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြးမႈေတြလုုပ္ေတာ့မွပဲ ကိုု္ယ္ကိုုယ္တိုုင္ အျမင္က်ဥ္းတာ၊ အထင္လြဲေနတာေတြကိုု ေတြ႔ရွိ ရိပ္မိပါေတာ့တယ္။

ဘာသာေရးသမားေတြကလည္း လူမႈေရးသမားေတြကိုု သီးျခားသေဘာထားတယ္။ လူမႈေရးသမားေတြကလည္း ႏိုုင္ငံေရးသမားေတြကိုု မတူသူေတြလိုု ဆက္ဆံတယ္။ တိုုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္းမွာလည္း အက်ဴိးစီးပြားခ်င္း မတူညီသူေတြဆိုုျပီး ခြဲျခားဆက္ဆံၾကတယ္။ သတင္းသမားေတြ၊ အႏုုပညာသမားေတြကလည္း အျမင္ခ်င္း မတူသူေတြအျဖစ္ အစုုအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ တသီးတျခားေနၾကတယ္။ ၂၀၁၀ မွာ အေမရိကန္ျပည္သန္းေကာင္စာရင္းထုုတ္ျပန္ဖိုု႔အတြက္ ၂၀၀၈ ကတည္းက စျပီး ျမန္မာလူမ်ဴိးစုုေတြကိုု လႈပ္ႏုုိး ႏႈိးေဆာ္တဲ့အခါ အဲသည္ သီးျခားအက်ဳိးစီးပြားေတြက အစုုအဖြဲ႔ေတြၾကားထဲ ၀င္ျခားနားကုုန္ေတာ့ က်ေနာ္တိုု႔တေတြမွာ အမ်ားအက်ဴိး (ျမန္မာျပည္လူမ်ဴိးစုုအားလုုံးအက်ဳိးစီးပြား) ျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္မွာ Burmese လိုု႔ တစုုတစည္းတည္း စာရင္းေကာက္ခံရမယ့္အျဖစ္က ဇာတ္ေခါင္းေတြ ကြဲခဲ့ၾကလိုု႔ သိန္းဂဏန္းရွိႏိုုင္တဲ့ ငဒိုု႔ ဗမာေတြ (တိုုင္းရင္းသားေတြ အပါအ၀င္) ေသာင္းေက်ာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာမလွ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

၂၀၁၀ မွာ စစ္အစုုိးရဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ ႏိုုင္ငံေရးအစုုအဖြဲ႔ေတြကိုု ေသြးခြဲျပီး ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖိုု႔ က်ဴးံသြင္း လွည့္ျဖားခဲ့တယ္။ တိုုင္းရင္းသားေတြကိုုလည္း အက်ဴိးစီးပြားခ်င္း ခြဲျခားျပီး ဆြဲေဆာင္ခဲ့တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကဳံခဲ့ဖူးသူနဲ႔ မၾကဳံခဲ့ဖူးသူေတြကိုု ခြဲျခမ္းလိုုက္တယ္။ ႏိုုင္ငံရဲ့ အေထြေထြ အၾကပ္အတည္းၾကီးေတြေအာက္မွာ ႏြမ္းနယ္ ပင္ပန္းေနသူေတြ၊ မိမိ္ မိသားစုု၀င္ေတြ နယ္ေ၀းအက်ဥ္းေထာင္ေတြမွာ ေရာက္ရွိေနလိုု႔ ေသာကဖိဆီးေနသူေတြ၊ ႏိုုင္ငံေရးကယ္တင္ရွင္ၾကီးအျဖစ္ စိတ္ကူးေတြယဥ္ျပီး ႏိုုင္ငံေရးျပဒါးရွင္လုုံး ျဖစ္ႏိုုးနဲ႔ ဖုုိရ္ထုုိးေနသူေတြ၊ လူမႈေရးသမား၊ ဘာသာေရးသမား၊ ႏိုုင္ငံေရးသမား၊ အမ်ဴိးအစား အဖုုံဖုုံ အစားစားကိုု ခြဲျခား ကန္႔သတ္ထားျပီး ေရြးေကာက္ပြဲၾကီး ၀ွဲခ်ီး က်င္းပႏိုုင္ခဲ့တာကိုု က်ေနာ္တိုု႔ ျပန္လည္ စဥ္းစားသုုံးသပ္ၾကည့္သင့္လွပါတယ္။

၂၀၁၁ ခုုႏွစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာျပီးတဲ့ေနာက္ ျပည္တြင္း ျပည္ပက လူထုု လူတန္းစားအသီးသီးဟာ ဒါေတြကိုု အတတ္ႏိုုင္ဆုုံး ေက်ာ္လႊားခဲ့ျပီးျပီ၊ သင္ခန္းစာေတြ ရခဲ့ျပီးျပီ၊ ပညာေတြလည္း အေတာ္အသင့္ ရခဲ့ျပီလိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ လက္ရွိ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု ေဘးဧရိယာက ျမန္မာတိုုင္းရင္းသား လူမ်ဴိးစုု လူထုု လူတန္းစားအသီးသီးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူ၊ ထူးျခားတဲ့ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ မုုဒိတာစိတ္၊ ဂရုုဏာစိတ္၊ ခ်စ္ခင္ညီညြတ္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ နားစြင့္မႈေတြ၊ နားလည္မႈေတြ ရွိလာတယ္လိုု႔ ခံစားမိတယ္။

 ႏိုုင္ငံေရးသမားေတြက သူတိုု႔အလုုပ္ သူတိုု႔လုုပ္ေနခ်ိန္မွာ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးသမားေတြက ထိုုသူေတြကိုု ေရတခြက္ ခပ္တိုုက္ဖိုု႔  ၀န္မေလးပါဘူး။ ဘာသာေရးသမားေတြက ဆုုေတာင္းေနခ်ိန္မွာ လူမႈေရးသမားေတြကလည္း သူတိုု႔နဲ႔ အတူ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳေနႏိုုင္တာပဲ။ တိုုင္းရင္းသားေတြက သူတိုု႔နယ္ေျမေတြက ဒုုကၡေတြအေၾကာင္း ထုုတ္ေဖာ္ေနခ်ိန္မွာ က်န္သူေတြက သူတိုု႔ေတြနဲ႔အတူ လက္တြဲ အားေပးၾကဖိုု႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ သည္လိုုပဲ ေျပာခ်င္၊ ျမင္ခ်င္တယ္။ သတင္းသမား၊ စာသမားေတြကလည္း ကိုုယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ ကြန္ျမဴနီတီက သာေရး၊ နာေရး၊ ဘာအေရးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပတံေပါင္းစုုံ အဖုုံဖုုံ ထုုတ္ျပီး တုုိင္းတာေနတာထက္ “လူစိတ္”ဆိုုတဲ့ အေျခခံေပတံကေလးနဲ႔ လူထုုနဲ႔ လက္တြဲျပီး ရယ္ေမာဖိုု႔၊ ငိုုေၾကြးဖိုု႔ အဆင္သင့္ ပိုုျဖစ္သင့္တယ္လိုု႔ ယူဆမိတယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြ၊ အာဏာရွင္ေတြ၊ လက္နက္အားကိုုးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ အႏိုုင္က်င့္သူေတြ၊ ေငြေၾကး ဥစၥာဓနေတြ မတရားနည္းနဲ႔ ရွာေဖြ စုုေဆာင္းသူေတြဟာ ၊ အဂတိလိုုက္စားသူေတြ အဲသည္လူေတြက က်ေနာ္တိုု႔ ျပည္သူလူထုု လူတန္းစား အသီးသီး စည္းလုုံးညီညြတ္တာကိုု လိုုလားမွာ မဟုုတ္ပါဘူး။ သူတိုု႔ရဲ့ အမွားေတြ၊ မတရားမႈေတြကိုု ဖုုံးကြယ္ဖိုု႔၊ ဟန္ေဆာင္ဖိုု႔၊ သူတိုု႔တေတြ လက္ရွိ အႏိုုင္ရ အသာစီးရေနတဲ့ ေနရာ ဌာန ေဒသေတြမွာ ဆက္လက္ တည္ျမဲေနဖိုု႔က က်ေနာ္တိုု႔တေတြ အကြဲကြဲ အျပားျပား တေယာက္ တေပါက္ ျပန္႔က်ဲေနမွပဲ ျဖစ္မွာပါ။ နည္းမ်ဴိးစုုံသုုံးစြဲျပီးေတာ့လည္း ေသြးခြဲေနဦးမွာ ျဖစ္တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ကပဲ အင္တာနက္ပစ္စာတေစာင္ရတယ္။ က်ေနာ္တိုု႔ရဲ့ ေဘးဧရိယာကြန္ျမဴနီတီေတြ႔ဆုုံပြဲတခုုကိုု တက္ေရာက္လာတဲ့သူေတြဟာ စစ္အစုုိးရဘက္သားေတြ၊ အေမရိကန္အစုုိးရဘက္သားေတြ၊ တကိုုယ္ေကာင္းဆန္သူေတြ၊ လူမ်ဴိးေရး အျမင္က်ဥ္းသူေတြ စသည္ျဖင့္ တိုုင္းထြာစြတ္စြဲေရးသားထားတဲ့ စာတေစာင္ျဖစ္တယ္။ သည္အတုုိိင္း ဖတ္ၾကည့္လိုုက္ရင္ အေတာ္ဖတ္လိုု႔ေကာင္းတဲ့ စာတေစာင္ပဲ။ သိုု႔ေသာ္လည္း အဲသည္လုုိ စာတေစာင္ရဲ့ အဆိပ္အေတာက္ဆိုုတာ က်ေနာ္တိုု႔အခ်င္းခ်င္းေတြၾကားမွာ နားလည္မႈ၊ စာနာမႈ၊ ညိွႏႈိင္းမႈေတြ ေပးဆပ္ျပီး တည္ေဆာက္ေနရတဲ့ ကြန္ျမဴနီတီတခုုကိုု အခ်ိန္မေရြး ျပိဳကြဲ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုုက္ႏိုုင္တဲ့ ခ်ိန္ကိုုက္ဗုုံးေတြျဖစ္တယ္လိုု႔ ျမင္မိပါတယ္။

တဦးနဲ႔တဦးၾကားမွာ သံသယေတြ မေမြးပါနဲ႔၊ မယုုံမၾကည္နဲ႔ မေကာင္းျမင္တဲ့ သေဘာထားေတြကိုု မေသခ်ာ မေရရာဘဲနဲ႔ တဖက္သတ္ မျဖန္႔ေနၾကပါနဲ႔။ ၾကိဳတင္ျပီး တဖက္သတ္ တန္ဖိုုးျဖတ္ ခ်ဴိးႏွိမ္တာေတြလည္း မလုုပ္ပါနဲ႔။ နားလည္မႈလြဲတာကိုု ေျဖရွင္းႏိုုင္သေလာက္ ေျဖရွင္းျပီး ကြန္ျမဴနီတီမွာ ရိုုးရွင္း ျမင္သာမႈေတြနဲ႔ ေနထိုုင္ၾကဖိုု႔ လိုုအပ္ေနျပီ ထင္ပါတယ္။

မိုုးမခသတင္းဌာနကေတာ့ မိမိ ၀ုုိင္းေတာ္သားေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြရဲ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈ၊ ၀ိုုင္း၀န္း ကူညီ အားေပးမႈေတြနဲ႔ မိမိကြန္ျမဴနီတီရဲ့ သတင္းေတြ လႈပ္ရွားမႈေတြကိုု အေတြးအျမင္ေတြကိုု အက်ယ္ျပန္႔ဆုုံး ေပးပိုု႔ တင္ဆက္သြားေနမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုုံးကလည္း ၀ိုုင္း၀န္းၾကဖိုု႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ မိုုးမခမီဒီယာဆိုုတာက မိမိကြန္ျမဴနီတီနဲ႔ စိတ္၀မ္းေတြကြဲ မေပါင္းသင္းဘဲ ေနၾကမယ္လိုု႔ ေၾကြးေၾကာ္ရဲတဲ့ ဌာန မဟုုတ္ပါဘူး။ ဘယ့္ႏွယ္ မိမိကြန္ျမဴနီတီနဲ႔ မေပါင္းဘဲနဲ႔ ဘယ္သူနဲ႔ သြားေပါင္းရမွာတုုန္း။ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတည့္ေတာ့လိုု႔ဆိုုျပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သြားေပါင္းမယ့္အစားထဲ ဒိုု႔တေတြ မပါဘူး။          ။

http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=9802&Itemid=1

AAT

ကြန္ဒုိတိုက္ခန္းမ်ား အပါအ၀င္ တုိက္ခန္းမ်ားတြင္ ပုိင္ဆိုင္မႈ အေထာက္အထား ခိုင္မာမႈမရွိျခင္းေၾကာင့္ ပုဂၢလိကဘဏ္မ်ားက အေပါင္အျဖစ္ လက္ခံ၍ ေငြေခ်းငွားျခင္း မျပဳေၾကာင္း

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ ကြန္ဒိုတစ္ခုကို ေတြ႔ရစဥ္

လူလတ္တန္းစား အလႊာႏွင့္ အထက္တန္းစား အလႊာအခ်ဳိ႕ ၀ယ္ယူေနထုိင္လ်က္ ရွိေသာ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းမ်ားႏွင့္ ပံုမွန္တုိက္ခန္းမ်ားတြင္ ပုိင္ဆုိင္မႈ အေထာက္အထား ခုိင္မာမႈ မရွိျခင္းေၾကာင့္ ပုဂၢလိကဘဏ္မ်ားက အေပါင္အျဖစ္ လက္ခံ၍ ေငြေခ်းငွားျခင္း မျပဳလုပ္ေၾကာင္း ဘဏ္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွ သတင္းရရွိပါသည္။ “ေျမကြက္နဲ႔ ေျမပုိင္ဆုိင္တဲ့ အိမ္မ်ဳိးကုိပဲ အေပါင္အျဖစ္လက္ခံပါတယ္။ ဗဟုိဘဏ္က ေျမ(သုိ႔မဟုတ္) အိမ္ရာလုိမ်ဳိး မေရႊ႕ေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ပစၥည္းကုိပဲ အေပါင္လက္ခံခုိင္းတယ္။ အဓိကကေတာ့ ပုိင္ဆုိင္မႈ အေထာက္အထား မခုိင္လံုတာပါ။ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဥပေဒမထြက္ေသးဘူး။ အရည္အေသြးနဲ႔ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္း၊ ပုိင္ဆုိင္မႈ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ၊ စံေတြ အခိုင္အမာမရွိေသးဘူး။ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းေစ်းကေတာ့ ေတာ္႐ုံ တုိက္တစ္လံုးေစ်းထက္ေတာင္ မ်ားေသးတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ဘဏ္ေတြက လက္ခံၿပီး ေငြေခ်းခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုိင္ဆုိင္မႈအေထာက္အထား ျပႆနာရွိေနတယ္။ ကြန္ဒုိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အ႐ႈပ္အရွင္းျပႆနာေတြ လည္းရွိေနတာဆုိေတာ့ ဥပေဒထြက္လာရင္ေတာ့ ဘဏ္ေတြဆီက ေငြေခ်း ခ်င္ရင္ ထုတ္ေခ်းေပးလုိ႔ရပါတယ္” ဟု ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုမွ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက ေျပာၾကားပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္း အားလံုး၏ ၉၂ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ အေသးစားႏွင့္ အလတ္စားလုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ၿပီး အဆုိပါ လုပ္ငန္းရွင္တုိ႔ ပုိင္ဆုိင္ေသာ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းမ်ားစြာ ရွိေၾကာင္း၊ အရင္းအႏီွးလုိအပ္ေသာ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအေနျဖင့္ မိမိပုိင္ဆုိင္ေသာ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းမ်ားကုိ အေပါင္ ထား၍ ဘဏ္မွေငြေခ်း၍ မရသျဖင့္ အရင္းအႏွီး ရွာေဖြရာတြင္ အခက္အခဲ အခ်ဳိ႕ျဖစ္ေပၚေစေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ပညာရွင္မ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ သိရပါသည္။

“လုပ္ငန္းရွင္ေတြအေနနဲ႔ ရွိၿပီးသား အရင္းအႏွီးတစ္ခု၊ ေနရာတစ္ခု ကုိ လက္လႊတ္ အဆံုး႐ႈံးမခံခ်င္ပါဘူး။ လုပ္ငန္းေလး အဆင္ေျပတုန္းမွာ ကြန္ဒုိခန္းေလး ၀ယ္ထားလုိက္တာမ်ဳိး ရွိတယ္။ ေနာက္ေငြလုိတဲ့အခါ ဘဏ္မွာလည္း ေပါင္မရဘူး။ ျပင္ပအတုိးႏႈန္းကလည္း တစ္လ သံုးရာခုိင္ႏႈန္း၊ တစ္ႏွစ္ ၃၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ရွိေနတာေလ။ ဘဏ္တုိးႏႈန္းနဲ႔ေတာင္ ကာလရွည္ အတြက္မကုိက္တာ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒီေတာ့ ၀ယ္ထားတဲ့ ကြန္ဒုိကုိ ျပန္ေရာင္းရတယ္။ ျပန္၀ယ္ေတာ့ ကုိယ္ေရာင္းခဲ့တဲ့ ေစ်းထက္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ စီးပြားေရးေလာကမွာလည္း ကြန္ဒုိခန္းသက္သက္ကုိပဲ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္တဲ့သူေတြ ရွိေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ တစ္ခါ၀ယ္ရင္ ၁၀ ခန္း၊ ၁၅ ခန္း၀ယ္ၿပီး ကစားသြားၾကတာ။ ၾကားထဲက ပံုမွန္အေသးစား၊ အလတ္စားေတြပဲ အခက္အခဲျဖစ္တာပါ”ဟု လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက ရွင္းျပပါသည္။

“ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရး လုပ္ရင္ ကုိယ္ပုိင္ေငြနဲ႔ လုပ္ငန္းစတင္တာပဲ မ်ားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာလုိ ကာလရွည္ေခ်းေငြမရွိဘူး။ ကာလ တုိေခ်းေငြပဲရွိတယ္။ ကာလတုိမွာေတာင္ ေျမပါတဲ့ပုိင္ဆုိင္မႈကုိပဲ ေခ်းေငြ ထုတ္ေပးခ်င္တယ္။ တုိက္ခန္း၊ ကြန္ဒုိပုိင္ဆုိင္သူေတြကုိ ေခ်းေငြမေပးခ်င္ဘူး။ အဓိကကေတာ့ တုိက္ခန္းတုိ႔ ကြန္ဒိုတုိ႔နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဥပေဒ မျပ႒ာန္းေသးတာပဲ။ တုိက္ခန္းတုိ႔၊ ကြန္ဒုိတုိ႔ကုိပုိင္ဆုိင္သူက နဂုိကတည္း က ေျမကုိပုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ အခန္း ကုိပဲပုိင္တာ။ ေျမလည္း မပုိင္ဘူး၊ ဥပေဒလည္း မရွိဘူးဆုိေတာ့ ပုိင္ဆုိင္ မႈ အေထာက္အထား ျပႆနာရွိတယ္ဆုိၿပီး ဘဏ္ကေငြမေခ်းဘူး။ ဒါေပမယ့္ကြန္ဒုိတစ္ခန္း ကုိ သိန္းေထာင္ခ်ီၿပီး တန္တယ္။ တုိက္ခန္း တစ္ခန္းလည္း သိန္းရာခ်ီ တန္တာေလ။

တခ်ဳိ႕ဆုိ ကြန္ဒုိအခန္းေတြ အမ်ားႀကီးပုိင္တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ဘဏ္ကေငြမေခ်းခ်င္ဘူး။ ဒီလုိ အခက္အခဲေလးေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ေခ်းေငြရဖုိ႔ အက်ပ္အတည္းျဖစ္တယ္။ ဘဏ္ေတြ ဘက္ကလည္း ဗဟုိဘဏ္ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းနဲ႔ လည္ပတ္ရတာပါ။ တစ္ဖက္မွာလည္း အရင္းအႏွီးေၾကာင့္ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စားလုပ္ငန္းေတြ တည္ေထာင္ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ အတုိးႏႈန္း ေလွ်ာ့ေပးရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ေျပာၾကတာလည္း ရွိတယ္။ အခု ၁၇ ရာခုိင္ႏႈန္းက ေနေလွ်ာ့ေပးလုိက္လုိ႔ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ျမင့္လာရင္၊ စီးပြားေရး မတည္ၿငိမ္မႈေတြ ျဖစ္လာရင္၊ ျဖစ္လာလုိ႔ မထိန္းႏုိင္ရင္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္လာႏုိင္တယ္။ ထိန္းႏုိင္ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပႏုိင္တာေပါ့”ဟု စီးပြားေရးတကၠသုိလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ (ၿငိမ္း) ဦးေမာ္သန္းက ထင္ျမင္ခ်က္ ေပးပါသည္။

AAT

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ပုဂံေဒသခံမ်ား ႀကိဳဆို

ဧရာဝတီ Thursday, 07 July 2011

ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဇူလိုင္လ ၆ ရက္ေန႔ ညေနပုိင္းက ပုဂံၿမိဳ႕သစ္သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ လာေရာက္ေတြ႕ဆုံ ႏႈတ္ဆက္သည့္ ရာႏွင့္ခ်ီသည့္ ျပည္သူမ်ားကို ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ျပန္လည္စကားေျပာဆို ႏႈတ္ဆက္ သျဖင့္ ေဒသခံမ်ားမွာ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္လ်က္ရွိသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပုဂံေဒသခံမ်ားကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေျပာစဥ္ (ဓာတ္ပံု – ဧရာဝတီ)

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဇူလိုင္လ ၆ ရက္ေန႔ မနက္ပုိင္းက ပုပၸားေဒသသို႔သြား ေရာက္လည္ပတ္ၿပီးေနာက္ ထုိေန႔ ညေန ၅ နာရီ ၃၀ မိနစ္ခန္႔တြင္ ပုဂံၿမိဳ႕သစ္အတြင္းရွိ “ဦးဘၿငိမ္း” ျမန္မာ့လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္ႏွင့္ Bagan House ျမန္မာ့ လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္မ်ားသုိ႔ သြားေရာက္လည္ပတ္စဥ္ ေဒသခံမ်ားက အားပါးတရ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ဦးဘၿငိမ္း အေရာင္းဆုိင္ ေရာက္လာကတည္းက ပုဂံၿမိဳ႕ခံမ်ားက သိရွိသြားၿပီး ဆုိင္ကယ္မ်ား၊ ဆုိက္ကားမ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း ေျခလွ်င္ ေလွ်ာက္၍၊ ေျပး၍လည္းေကာင္း လာၾကည့္ၾကေၾကာင္း၊ အစပိုင္းတြင္ အရပ္၀တ္ရဲမ်ားက ကင္မရာႏွင့္ လိုက္ရုိက္ သျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အနားသို႔ မသြားရဲၾကေသာ္လည္း ဦးဘၿငိမ္းဆုိင္ထဲမွ ကား ထြက္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ေနာက္မွ ေျပးလိုက္ၿပီး လက္ေ၀ွ႔ယမ္း ႏႈတ္ဆက္ၾကေၾကာင္း ပုဂံၿမိဳ႕သစ္ ေဒသခံတဦးက ေျပာသည္။

ယင္းေနာက္ ဦးဘၿငိမ္း အေရာင္းဆုိင္ႏွင့္ အနည္းငယ္ကြာေ၀းေသာ Bagan House ျမန္မာ့ယြန္းထည္ႏွင့္ လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္သုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သြားေရာက္ ပစၥည္း၀ယ္ယူေနခ်ိန္တြင္ ေဒသခံ အမ်ားအျပားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ကားတန္းေနာက္သုိ႔ ေျပးလိုက္လာၾကၿပီး Bagan House လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္ ၿခံ၀န္းေရွ႕တြင္ မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၾကာအထိ ၎ျပန္ထြက္အလာကို ေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ၾကသည္။

“လူေတြက ဦးဘၿငိမ္းဆုိင္မွာ မႏႈတ္ဆက္လိုက္ရေတာ့ အတင္းလိုက္လာတယ္။ ဒီတခါက်ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကားထြက္မယ့္ လမ္းမကို ပိတ္ရပ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ေစာင့္ၾကတာ။ အနည္းဆုံး လူအုပ္က ႏွစ္ရာ၊ သုံးရာေလာက္ ရွိမယ္” ဟု ပုဂံၿမိဳ႕သစ္တြင္ ဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီ ေျပးဆြဲေနသူ ၿမိဳ႕ ခံတဦးက ေျပာသည္။လူအုပ္က “အေမစု” ဟု ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က Bagan House လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္ၿခံ၀န္းေရွ႕မွ လူထုကို ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကားေျပာၾကားခဲ့ရာ ပုဂံေဒသခံမ်ား ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္ဟု သိရသည္။

“အခုက သားအတြက္လာတဲ့ အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္မို႔လို႔၊ ေနာက္တႀကိမ္ပုဂံကို လာဦးမယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာမယ္” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ပုဂံေဒသခံမ်ားကုိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေျပာဆုိသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အားပါးတရ ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္ ပုဂံေဒသခံမ်ား (ဓာတ္ပံု – ဧရာဝတီ)

သားငယ္ႏွင့္အတူ ပုဂံဘုရားဖူး အလည္အပတ္ ခရီးစဥ္သြားေရာက္သည္ဟု ေျပာဆုိထားေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လူထုကို ႏုိင္ငံေရးစကားတခြန္းမွ် ေျပာၾကားျခင္းမရွိဘဲ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပုဂံၿမိဳ႕ခံမ်ားကုိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခ်ိန္တြင္ ပုဂံလူထုက ေနာက္တေခါက္ ျပန္လာရန္ ဖိတ္ေခၚ လုိက္ၾကၿပီး “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က်န္းမာပါေစ” ဟု ၿပိဳင္တူ ေအာ္ဟစ္ကာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ကားထြက္ခြာရာ ေနာက္သို႔ ေျပးလုိက္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။

“တို႔သမီး (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ကို ႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ျပန္ေတြ႕ရတာ အရမ္း၀မ္းသာတယ္။ သူ႔သားနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေတြ႕ရတာ ေက်နပ္တယ္။ သမီးကလြဲရင္ ဒီႏုိင္ငံကို ဘယ္သူကမွ စုစည္း ညီညြတ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ၾကဘူး” ဟု ပုဂံၿမိဳ႕သစ္မွ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ ပန္းသည္ အဘြားအိုတဦးက ဆုိသည္။ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ ပထမဆုံးခရီးစဥ္အျဖစ္ ပုဂံေဒသသို႔ လာေေသာေၾကာင့္ အလြန္၀မ္းသာ ေက်နပ္ေၾကာင္း ေဒသခံအမ်ားစုက ေျပာဆုိၾကသည္။

“ေက်နပ္တယ္။ အေမစု လာမယ္ဆုိတာ သိကတည္းက ၀မ္းသာေနၾကတာ။ အားလုံးပဲ။ အာဏာပိုင္ေတြကုိ ေၾကာက္တဲ့ ၾကားထဲက အေမစုကုိ သြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ” ဟု ေညာင္ဦးၿမိဳ႕မွ စက္သုံးဆီ ေရာင္း၀ယ္ေရး ပုိင္ရွင္တဦးက ဆုိသည္။ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပုဂံတြင္ ေနထုိင္ၿပီး ဘုရားဖူးအလည္အပတ္ ခရီးထြက္ခ်ိန္ ကားတန္းမ်ားႏွင့္ သြားလာသည့္ အခ်ိန္တုိင္း လမ္းမေပၚမွ ေဒသခံမ်ားက လက္ေ၀ွ႔ယမ္း ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဇူလိုင္ ၄ ရက္ေန႔က ပုဂံသို႔ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီး ၈ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေလေၾကာင္းခရီးစဥ္ျဖင့္ ျပန္လည္ထြက္ခြာမည္ ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ သားငယ္ ကင္မ္အဲရစ္တို႔ရဲ႕ ပုဂံ ခရီးစဥ္ဟာ မနက္ျဖန္ဆို ၿပီးဆံုးေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီခရီးစဥ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ပုဂၢလိက ခရီးစဥ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီခရီးမွာ လူထုကို ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာစကားမွ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပုဂံ ျပည္သူလူထု ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သြားရာေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾက လက္ေဝွ႔ယမ္းျပၾကနဲ႔ အားပါးတရ ရွိလွပါတယ္။ မေန႔ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပုဂံေဒသခံေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကား ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္စကားကို ၾကားတဲ့အခ်ိန္မွာ ပုဂံ ေဒသခံေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီ ခရီးစဥ္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ႔သားငယ္အတြက္ သြားေပးခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္တေခါက္ ပုဂံကို လာဦးမယ္ လို႔လည္း သူ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေခါက္က်ရင္ေတာ့ လူထုကို ဘာစကားေတြ ေျပာမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။ သူ႔ရဲ႕ NLD အဖြဲ႕ဝင္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူအခုလို ခရီးထြက္လာတာ အရဲကိုးလြန္းတယ္၊ အႏၱရာယ္ႀကီးတယ္လို႔ ေဝဖန္ၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သူ ဒီလို ထြက္လာတာကို သေဘာက်ၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိစၥ မဟုတ္ေပမယ့္ လူထုၾကားထဲကို သြားလိုက္တဲ့အတြက္ လူထုရဲ႕ သူ႔အေပၚ တုန္႔ျပန္မႈ ဘယ္လိုရွိႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို မွန္းဆၾကည့္လို႔ရတယ္လို႔လည္း တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ဒီပဲယင္း အျဖစ္အပ်က္ကို မေမ့ႏိုင္ၾကေသးဘူး၊ သူ႔အသက္အႏၱရာယ္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိုးရိမ္ၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဒီပဲယင္း ေခတ္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သတင္းသမားေတြက သူ႔ေနာက္မွာ တေကာက္ေကာက္ ပါေနတယ္၊ သူ႔အေပၚ က်ဴးလြန္ခ်င္တုိင္း က်ဴးလြန္လို႔ မရေတာ့တဲ့အတြက္ အခုလို လူထုၾကားကို ထြက္လာတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာဆိုၾကတယ္။

ဓာတ္ပံုေတြအရေတာ့ သူဟာ ဒီခရီးကို သားငယ္နဲ႔အတူ ထြက္လာရတဲ့အေပၚ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရတယ္ (သတင္းေထာက္ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အလိုက္မသိမႈေၾကာင့္ အနည္းအက်ဥ္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတာက လြဲလို႔ေပါ့)။ သားျဖစ္သူကို ျမေစတီ ေက်ာက္စာအေၾကာင္း ရွင္းျပ၊ ပုဂံဘုရားေတြအေၾကာင္းေျပာျပ၊ ဘုရားကို အတူဖူးၾကနဲ႔ ျမင္ရတာကိုက စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းပါတယ္။

အစိုးရကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခရီးမထြက္ခင္က သတင္းစာထဲမွာ ရက္ဆက္ဆိုသလို ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ႏႈတ္သီးေကာင္း လွ်ာပါး ရန္ေတြ႕ခဲ့ေပမယ့္ ခုတေလာမွာေတာ့ နည္းနည္းၿငိမ္ေနပါတယ္။ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာလည္း ေႏွာင့္ယွက္ တာမ်ိဳး မရွိေပမယ့္ အရပ္ဝတ္ရဲေတြက ဓာတ္ပံုရုိက္တယ္လို႔ေတာ့ သိရတယ္။ သူ တျခားေဒသေတြကို သြားမယ္ဆိုရင္လည္း ေဒသခံ ဝန္ႀကီးေတြက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လူထု တုိက္ရိုက္ ထိေတြ႕ခြင့္မရေအာင္ ေဒသခံ ဝန္ႀကီးေတြက နည္းပရိယာယ္ေတြ ႀကိဳဆင္ထားတယ္လို႔လည္း ၾကားရတယ္ (ဥပမာ – သူသြားမယ့္ၿမိဳ႕နယ္မွာ လူထု မတက္မေနရ ေဟာေျပာပြဲေတြ လုပ္တာမ်ိဳးေပါ့)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မနက္ျဖန္မွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရန္ကုန္ျပန္ပါၿပီ။ အခု ပုဂၢလိက ခရီးစဥ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးခရီးစဥ္အႀကိဳ စမ္းသပ္မႈလား ဆိုတာေတာ့ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ခရီးစဥ္ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

AAT